Aktywizm mocno – jak to się po młodzieżowemu mówi – ryję banię. To jest coś, sposób myślenia, postrzegania świata, formułowania myśli, który pozostaje w człowieku nawet, gdy ten nie powinien z aktywizmem być już kojarzony, bo ubiera się on w ciuszki zawodowca. Tacy aktywiści to potrafią powiedzieć co możesz robić we własnym ogródku, jak możesz rozporządzać swoją nieruchomością, a nawet… własnym ciałem po śmierci.
Państwo pamiętają sprawę ogrodnika na Podwawelskim? Nie? Boże, co za krótka pamięć zbiorowa… No to już, szybciutko w kilku słowach: grupa mieszkańców i aktywistów wymyśliła sobie, że na prywatnej działce, na której prowadzona jest działalność szkółkarska, powstanie ogólnodostępny park. Problem polegał na tym, że z właścicielką nikt nie rozmawiał, o planach dowiedziała się z ogłoszeń. Dowiedziała się również, że jak będzie przeciw, to ją powieszą. To było 8 lat temu. Dziś? Plany zagospodarowania przestrzennego mówią, że teren został podzielony – w części może być zabudowa mieszkaniowa, w części powstanie jednak park…
Grupki aktywistów protestowały również przeciwko restauracjom. A to jedna zasiadła przy stolikach i nic nie zamawiając okupowała miejsca, by właściciele nie mogli prowadzić działalności, bo twierdzili, że „posiłek, który nie cierpiał, smakuje lepiej” i tylko weganizm może uratować Ziemię. Interweniowała policja. Inni obrzucili zepsutym jedzeniem burgerownię w krakowskiej galerii handlowej by protestować przeciwko zgniliźnie moralnej i konsumpcjonizmowi (cały bajzel uprzątnąć musieli właściciele punktu wraz z pracownikami).
Od aktywisty do prezydenta
Nie da się ukryć, że aktywiści uwielbiają mówić innym jak mają żyć, jak mają rozporządzać swoimi mieniem i co myśleć. Tak jak Łukasz Gibała, który w swoim życiu powołał już cztery stowarzyszenia, które urządzały Kraków po swojemu: Logiczna Alternatywa, Kraków dla Mieszkańców, Kierunek Zmiana oraz Energia Miast. Wspinając się na aktywistycznych hasłach, dopiął on w końcu swego i zasiadł w fotelu prezydenta Krakowa.
Dlatego mam wrażenie, że również i na tej podstawie Gibała, jako prezydent miasta ogłosił, że nie pochowa zamachowca z Rynku Głównego.
Ponieważ rodzina nie zgłosiła się po odbiór ciała, pochówek miałby zostać zorganizowany przez gminę i na jej koszt. Jednak Gibała nie zgadza się na to i ogłosił, że on przekaże ciało do eksperymentów medycznych. Aż boję się myśleć o tym, że aktywizm potrafić zryć mózg tak mocno, że wszelkie hamulce moralne zaczynają puszczać i decyduje się nawet o tym, co zrobić ze zwłokami innego człowieka.
"Nawet zbrodniarz ma prawo do godności"
Pisze o pochówku dla Wirtualnej Polski Tomasz Terlikowski:
Ta zasada wyrasta z pamięci, że choć człowieka już nie ma, to jego ciało pozostaje ostatnim świadectwem jego godności. Godności, której – i to także jest niezmienny element naszej kultury i cywilizacji – nie można utracić.
Żaden czyn, żadna nawet największa zbrodnia, nie odbiera nam tej godności i związanych z nią fundamentalnych praw, w tym prawa do godnego pochówku i – to już perspektywa chrześcijańska – modlitwy za zmarłego.
Morderca, zbrodniarz także to prawo ma, i nikt, także państwo, nie ma mu prawa go odebrać. Symboliczna zemsta na zmarłym nie ma nic wspólnego ze sprawiedliwością, a jest raczej wyrazem utraty fundamentalnej wrażliwości moralnej.
Kiedy człowiek przestaje się liczyć
A może to nie jest żadna zemsta? Może to nie wstrętne, aktywistyczne mówienie innym jak mają żyć? Może jest tak, jak plotka głosi, że Gibała po prostu nie szanuje innych ludzi (zobaczcie choćby na styl, w jakim ich wyrzuca z pracy), nie przywiązuje się do nich, są oni nic nie znaczącymi trybikami w maszynie, która ma go doprowadzić do ściśle zaplanowanych celów.
Tylko przy takim podejściu krótka droga do zachowań obrzydliwych i nieakceptowalnych w cywilizowanym świecie. Nawet w kontekście ciała zamachowca, który głęboko zranił Kraków i Krakowian.



















