Reklama

Reklama publicystyka

Opinie

Gilotyna poszła w ruch! Gibała bezlitośnie ścina głowy, ale styl budzi obrzydzenie

30 października 2026 | 09:20

Gilotynowanie w Krakowie idzie dobrze. Lecą kolejne głowy, kolejny dyrektor i pełnomocnik tracą pracę, likwidowane są departamenty i stanowiska – gawiedź się cieszy, klaska dłońmi po udach i pluje przy tym okruszkami z chipsów chłonąc z otwartymi gębami widowisko, jakie reżyseruje w tej chwili Łukasz Gibała. Daleki jestem od bronienia nietrafionych nominacji Aleksandra Miszalskiego, ale styl, jaki przy tym prezentuje obecny pan prezydent, daleki jest od eleganckiego. Nie wiem do tej pory czemu miały służyć departamenty powołane przez poprzednika. Nikt nie wyjaśnił porządnie ich roli, zresztą sam autor pomysłu szybko przyznał, że nie do końca jemu samemu one leżą, skoro najpierw powołał, a potem szybko zlikwidował departament prezydencki. Nie wiem czemu najbardziej służyła pełnomocniczka ds. uczniów – nie dość, że jej samej wyrządzono wiele szkody, hejtując od samego powołania (sposób, wiek, doświadczenie), to i media donosiły, że efektów jej pracy jakoś specjalnie nie widać. Nie wiem jakie sukcesy odniósł burmistrz nocny. Nie mam pojęcia czym zajmowała się rzeczniczka ds. przeciwdziałania przemocy. Nie słyszałem o żadnych osiągnięciach rzeczniczki praw lokatorów. Nie kwestionuję zatem ruchów obecnego prezydenta, który może wykazywać się taką samą niewiedzą jak moja Za co? Niestety, nie wiem również oficjalnie, za co zwolniony został dyrektor Zarządu Infrastruktury Sportowej. Nie słyszałem co stało u decyzji Łukasza Gibały, gdy media podały, iż odwołany został dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa. Owszem, w przypadku tego pierwszego można się domyślać, że atmosfera wokół niego gęstniała od momentu, kiedy z kontrolą weszli do ZIS radni. Ale to wszystko opiera się na doniesieniach medialnych. W sprawie ZDMK – cisza. Prezydent Gibała ogranicza się w tej sprawie do lakonicznych jednozdaniowych komunikatów: zlikwidowałem to i to, zwolniłem tego i tego - a nie, przepraszam, brzmi to o wiele szlachetniej i o wiele bardziej majestatycznie: „podjąłem decyzję o zwolnieniu” - pisze na Facebooku pan prezydent. Raz nawet na tymże Facebooku dodał wesołe życzenie udanego weekendu. Rozumiem, że nie tym zgilotynowanym. Ale dalibóg nikt nie tłumaczy tych decyzji. Gibała, który potrafił na najbardziej bzdurne tematy ogłaszać sondy na swoim profilu, tłumaczyć ile i jakiej karmy zawiózł dziś do schroniska i jak smakowały pierogi w zapyziałym barze mlecznym, nagle ogranicza się do wypluwania krótkich komunikatów o „podjęciu decyzji”. Niepokój w tym skąpym udzielaniu informacji może budzić również to, o czym poinformowało jedno z krakowskich mediów: być może nowy dyrektor Zarządu Dróg zostanie powołany bez konkursu, w ramach kompetencji prezydenta. Czy to prawda? Czy to szykowanie miejsca dla „swoich”? Trzeba szanować ludzi Mnie nie podoba się jeszcze jedna rzecz. I to ona powoduje mój największy niesmak. Dotychczasowi pełnomocnicy o braku swoich stanowisk w nowej strukturze urzędu dowiedzieli się... z mediów. Rzeczniczka praw uczniów chciała się nawet spotkać z Gibałą, ale nie zdążyła. Dyrektor ZDMK wprost mówi, że jest rozczarowany sposobem w jaki prezydent odwołał go stanowiska, nie zamieniwszy z nim uprzednio ani słowa. Panie prezydencie! Chyba normalnym jest, każdy zwalniany pracownik ma prawo dowiedzieć się od swojego przełożonego, że przestaje pracować na swoim stanowisku, ponieważ powód jest taki a taki. Nikt nie zasługuje na to, by dowiadywać się o tym z mediów, z opublikowanych zarządzeń, czy też za pomocą pośredników. Bez względu na to, co pan sądzi o swoim poprzedniku, o jego nominacjach, o kompetencjach czy czynach zwalnianych osób – nie wyrzuca pan z pracy ciecia, który przysnął na nocnej zmianie. Usuwa pan ze stanowisk ludzi, którzy w imieniu gminy zarządzali wielomilionowymi budżetami. Ludzi, których działania miały absolutny wpływ na codzienne funkcjonowanie Krakowa. Ludzi, którzy występowali w imieniu prezydenta, na rzecz miasta i jego mieszkańców! Według mnie - odrobina szacunku im się należała. Oczywiście jeśli ludzi nie ma się w zwyczaju traktować jak śmieci. Ocena za styl Mam skojarzenie ze skokami narciarskimi: po którymś turnieju czytałem dyskusję na temat tego, jak przyznaje się ocenę zawodnikom za styl. Chyba dla nikogo zaskoczeniem nie jest, że sędziowie często podświadomie kierują się nazwiskiem i istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że zawodnik, który skacze ładnie, otrzyma wyższą ocenę, nawet jeśli w danej chwili spisuje się gorzej. Mam wrażenie, że oklaskująca pana, złakniona krwi poprzedników część naszego społeczeństwa daje panu na razie taki kredyt zaufania i notę w ciemno. DSJ Lot póki co idzie sprawnie - zapewne podjęte do tej pory działania doprowadzą pana do oczekiwanego rezultatu: zrealizuje pan w ten sposób jakąś część swoich wyborczych obietnic. Ale proszę pamiętać, że noty za styl to nie tylko oceny samego lądowania. O wysokiej ocenie decyduje także sylwetka w locie. ZOBACZ TAKŻE: Majchrowski: „Należy pochylić głowę i, posypując ją popiołem, skulić się w kącie...”

Majchrowski: „Należy pochylić głowę i, posypując ją popiołem, skulić się w kącie...”

29 października 2026 | 10:45

– Doszedłem do wniosku, że należy pochylić głowę i, posypując ją popiołem, skulić się w kącie i z tej pozycji postarać się trochę recenzować poczynienia urzędującego prezydenta – pisze dla Kanału Krakowskiego prof. Jacek Majchrowski. Dziś przedstawiamy pierwszy felieton byłego prezydenta Krakowa, który został publicystą naszego portalu. *** Minął tydzień, gdy prezydent Krakowa objął swój urząd ogłaszając, iż rozpoczyna się nowy rozdział historii naszego miasta. Rozdział tym istotniejszy, gdyż właśnie miasto „zostało odzyskane”. Brak co prawda precyzji przez kogo i od kogo, ale poniekąd zostało to wyjaśnione stwierdzeniem, że to „mieszkańcy odzyskali miasto”. Gdyby to tak dokładnie policzyć, to biorąc pod uwagę liczbę osób, która to miasto odzyskała, w praktyce wychodzi na to, że ogółem - tych co odzyskali - jest niewiele ponad jedna czwarta liczby wyborców. Z kolei w stosunku do ogółu, a miasto jest ponadmilionowe, tak naprawdę około 16%. Na Gibałę głosowało bowiem 161 tys. osób. Miasto „odzyskane zostało” - trzymając się tej retoryki nowego prezydenta - z rąk uzurpatorów. Generalnie jest nas, uzurpatorów, dwóch: ja i Aleksander Miszalski. Każdego z nas, a mnie pięciokrotnie, ci sami mieszkańcy na ten urząd wybierali. Ale - jak sądzę - byli to inni mieszkańcy i to z ich rąk należało urząd odbić. Jacek Majchowski i Aleksander Miszalski . fot UMK Pokora złośliwego recenzenta Zostawiając jednak te rozważania na boku, doszedłem do wniosku, że należy pochylić głowę i - posypując ją popiołem - skulić się w kącie i z tej pozycji postarać się trochę recenzować poczynienia urzędującego prezydenta. A ponieważ mam trochę doświadczenia w zarządzaniu Krakowem, pójdę w ślady obecnego włodarza miasta, który przez ponad 15 lat czynił to, nie mając tego doświadczenia w stosunku do mnie. Czynił to systematycznie na różnych polach, uciekając się do metod sądowych, organizując referendum /nieudane/ i wypowiadając się w różny, czasami ostry, sposób. Jego akolici czynili to w sposób jeszcze ostrzejszy, przekraczając granice dobrego smaku, czy - mogę tu użyć adekwatnego określenia - w sposób chamski. Ja tak czynić nie będę. Będę natomiast odnosił się, komentując podejmowane przez prezydenta decyzję, do czego - jako mieszkaniec i wyborca - mam prawo. A czynić to będę ze świadomością, że żadne media robić tego nie będą z różnych przyczyn, do których kiedyś wrócę. „Niezależny” ekspert z politycznym tłem I tak pierwszą neutralną decyzją podejmowaną przez rozpoczynającego pełnienie urzędu prezydenta jest mianowanie zastępców. Pierwszym zastępcą został ekonomista doktor Karol Wałachowski, związany z Klubem Jagiellońskim i byłą minister Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz. Przy okazji wyjaśniło się, co mnie zdumiało, zdjęcie pana prezydenta z tą odchodzącą w niesławie panią minister. Gibała z Pełczyńską-Nałęcz / źródło: x Pan wiceprezydent znany był mi jak dotąd z dwóch rzeczy: napisanego przed kilku laty tekstu o płazach trochę w kontekście kulinarnym oraz z udawaniem niezależnego eksperta, będąc cały czas związanym z obecnym szefem. Tego typu działalność absolutnie nie jest dla mnie zaskoczeniem, albowiem już w pierwszej swojej kampanii miałem do czynienia z tego typu „niezależnym ekspertem”, który zapomniał że wcześniej związany był z moim najgroźniejszym konkurentem. Ale cóż, jak się okazuje, jest to w polityce normą. Dziwi mnie natomiast zakres jego obowiązków. Jest on bowiem odpowiedzialny m.in. za planowanie przestrzenne, a zwłaszcza przygotowanie planu ogólnego, który - co prawda - w pierwszej wersji jest gotowy, ale jak sami włodarze twierdzą wymaga przepracowania i nadania mu biegu /przede wszystkim wyłożenia/. Nie muszę tu wspominać, iż problematyka ta jest nadzwyczaj skomplikowana, a pan wiceprezydent ma identyczne o niej pojęcie jak jego poprzednik. Karol Wałachowski / fot. UMK Dziwi mnie, pomijając kwestie merytoryczne, ktoś, kto w ekipie osoby mówiącej o konieczności konsultowania wszystkiego ze wszystkimi stwierdza, że odnośnie planowania przestrzennego „urbaniści zrobią to lepiej niż sami mieszkańcy poprzez konsultacje”. Niewątpliwie uwaga słuszna merytorycznie, ale politycznie w tym zespole chyba nie do przyjęcia. WIĘCEJ PISZEMY O TYM TUTAJ: Deweloperzy otwierają szampana! Słowa nowego wiceprezydenta Krakowa SZOKUJĄ! Wypada jeszcze wspomnieć o innym, politycznym tym razem, działaniu doktora. Otóż brał on udział, wraz z prawnikiem pana prezydenta mecenasem Rafałem Zontkiem, w akcji referendalnej w Częstochowie, którą organizował poseł z Polski 2050 Piotr Strach, którego rodzina zajmuje się gospodarką odpadową w aglomeracji Śląskiej. Taka rodzina Gibałów w Częstochowie. To on był organizatorem referendum, a obecnie będzie kandydował na urząd prezydenta Częstochowy. Doświadczenia krakowskie się przydały. Kolesiostwo czy polityczna nagroda? Drugim z zastępców mianowany został mecenas Jan Hoffman, dotychczasowy przewodniczący I Dzielnicy. Dobry prawnik, prowadzący swoją kancelarię. Także związany z prezydentem, będący twarzą referendum sfinansowanego kwotą prawie dwóch milionów przez, upraszczając, Łukasza Gibałę. Ma on w swoim zakresie obowiązków m.in kulturę, z którą prócz rodzinnych powiązań nie miał do czynienia. Życząc mu jak najlepiej, sądzę, że nie ma do końca pojęcia o skomplikowaniu tych kwestii, a zwłaszcza o rozbiciu i roszczeniowości środowiska. Jan Hoffman i Łukasz Gibała I tu dochodzimy do pytania, które się samo nasuwa. Jednym z generalnych zarzutów referendalnych było kolesiostwo, czyli to, że prezydent Miszalski otacza się kolesiami. Mam pełną świadomość, że prezydent musi mieć zaufanie do swoich zastępców, ale muszą oni także spełniać kryterium merytoryczności. Ja zawsze starałem się, by moi zastępcy w działach, za które odpowiadają, byli mądrzejsi ode mnie. Tu tego elementu brakuje. Rodzi się więc pytanie, czy mamy tu do czynienia z kolesiostwem, czy też nie. Najlepszy ruch personalny Odmiennie od poprzedników wygląda sprawa trzeciej osoby, która objęła urząd zastępcy prezydenta. Otóż odpowiedzialną za sprawy społeczne, szpitale i edukację została Elżbieta Kois-Żurek. Nie jest związana z żadną partią, z żadnym środowiskiem politycznym. Znakomita specjalistka, mająca w jednym palcu sprawy pomocy społecznej. Ma za sobą dyrektorowanie wydziałem polityki społecznej i Domem Pomocy Społecznej. Elżbieta Kois-Żurek / fot. UMK Jak sądzę, jej atutem dla obecnego prezydenta jest fakt usunięcia jej z urzędu przez poprzednika. Kierując się nieuzasadnionymi podszeptami, prezydent Miszalski pozbył się jej z magistratu, co było - moim zdaniem - jedną z najgorszych jego decyzji personalnych. Czekając na kolejne ruchy Odnieść się też muszę do kolejnej decyzji nowego prezydenta: zmiany struktury urzędu poprzez likwidacje departamentów. Nie wnikając w kompetencje dyrektorskie i zarządcze dyrektorów tychże departamentów, mogę tylko pochwalić decyzje o ich likwidacji. Departamenty wydłużały bowiem proces decyzyjny, rozmywały odpowiedzialność i dawały zatrudnienie, przynajmniej w części, swoim. I to by było na tyle w pierwszym odcinku. Dalszych analizy dokonywać będą za kilka dni, po kolejnych decyzjach nowego włodarza. *** * tytuł i śródtytuły pochodzą od redakcji ZOBACZ TAKŻE: Jacek Majchrowski w Kanale Krakowskim! A to dopiero początek...

Deweloperzy otwierają szampana! Słowa nowego wiceprezydenta Krakowa SZOKUJĄ!

23 października 2026 | 15:41

Jeśli myśleliście, że w krakowskim planowaniu przestrzennym pod wodzą Stanisława Mazura osiągnęliśmy już dno, to Karol Wałachowski właśnie zapukał w nie od dołu. Nominacja nowego wiceprezydenta odpowiedzialnego za rozwój miasta to cios w twarz dla każdego Krakowianina, który kiedykolwiek walczył o park pod swoim domem. Wałachowski – publicysta z doktoratem, który życiowe doświadczenie czerpał głównie z pisania artykułów do Internetu – zdołał już obwieścić, że konsultacje społeczne są bezsensowne, bo mieszkańcy i tak się na tym nie znają. Czy Urząd Miasta Krakowa wysyła jasny sygnał: macie płacić podatki i milczeć, kiedy eksperci od siedzenia za biurkiem wylewają beton na Wasze podwórka? Oto nadeszła wielka chwila krakowskiego planowania przestrzennego. Dziedzina, która od lat wywołuje u mieszkańców skok ciśnienia wyższy niż smog w środku zimy, trafia w nowe ręce. Nowym wiceprezydentem odpowiedzialnym za to, co, gdzie i jak w Krakowie wyrośnie, został Karol Wałachowski. Karol Wałachowski / fot. UMK Brzmi jak nowa nadzieja? Żebyśmy się tylko za chwilę nie obudzili z ręką w betonowej konwi. Kopia gorsza od oryginału Przyglądając się tej nominacji, trudno oprzeć się wrażeniu, że Kraków wpadł w swoistą pętlę. Wałachowski to bowiem – nie czarujmy się – znacznie uboższa wersja swojego poprzednika, Stanisława Mazura. Obu panów łączy jedno główne środowisko: Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie. Ale na tym podobieństwa w CV się kończą. Stanisław Mazur, jakkolwiek by go nie oceniać, jest profesorem, był rektorem i czymś w swoim życiu naprawdę zarządzał – chociażby uczelnianą machiną i ogromnym budżetem. Miał jakieś pojęcie o ciężarze decyzji i sprawstwie. A mimo to na stanowisku zastępcy Aleksandra Miszalskiego oceniany był – oględnie mówiąc – raczej słabo. A co w plecaku ma Karol Wałachowski? Zaledwie doktorat i bogate doświadczenie w zarządzaniu... własną twórczością. Głównym obszarem jego dotychczasowej działalności było pisanie artykułów i przelewanie teoretycznych mądrości na łamy rozmaitych portali. Krótko mówiąc: czysta, niezmącona praktyką teoria. Zamiast doświadczenia w boju – dorobek publicystyczny. Po co w ogóle pytać ludzi? I tu dochodzimy do smaczku, który powinien zapalić czerwoną lampkę u każdego Krakowianina. Wystarczy sięgnąć do jednego z tekstów pana wiceprezydenta, opublikowanego na łamach portalu „Wszystko co Najważniejsze”. Wałachowski popełnił tam tekst, w którym napisał wprost, że planowanie przestrzenne – w tym miejscowe plany zagospodarowania – powinno być powierzone urbanistom, a nie opierać się wyłącznie na konsultacjach z mieszkańcami. Napisał wprost: Na pewno urbaniści zrobią to lepiej niż sami mieszkańcy poprzez konsultacje, w zdecydowanej większości nieposiadający wykształcenia w tym kierunku. Genialne! Po co w ogóle pytać ludzi o zdanie? Cały tekst macie tutaj: Republikanie, doceńcie rolę miast! Fikcja za nasze podatki Idąc tym tokiem myślenia: po co nam konsultacje społeczne w sprawie planów miejscowych? Po co wysłuchiwanie mieszkańców, którzy od lat walczą o skrawki zieleni pod swoimi blokami, protestują przeciwko dogęszczaniu osiedli czy dławieniu się w korkach? Przecież – zdaniem nowego sternika miejskiej przestrzeni – mieszkańcy po prostu się na tym nie znają! Brak dyplomu z urbanistyki automatycznie odbiera im prawo do decydowania o tym, jak ma wyglądać ich własne podwórko, ulica czy dzielnica. Czy to oznacza formalny koniec demokracji partycypacyjnej w Krakowie? Czy wiceprezydent daje nam do zrozumienia, że konsultacje społeczne będą od teraz jedynie uciążliwą, narzuconą ustawowo fikcją, nad którą urzędnicy pobłażliwie uśmiechną się ze swoich gabinetów? Wieża z kości słoniowej Mieszkańcy Krakowa od lat zmagają się z patodeweloperką i decyzjami podejmowanymi ponad ich głowami. Dotąd słyszeli przynajmniej mydlenie oczu o „dialogu społecznym”. Teraz dostają nowy, świeży komunikat wprost z akademickiej wieży z kości słoniowej: Cicho bądźcie, eksperci wiedzą lepiej, a wy nie macie wykształcenia. Pytanie tylko, czy Kraków to laboratorium naukowe, w którym teoretyk bez doświadczenia zarządczego może przeprowadzać bezkarne eksperymenty na żywym organizmie miasta? I czy mieszkańcy, którzy codziennie żyją w cieniu tych „genialnych urbanistycznych wizji”, naprawdę dadzą sobie zamknąć usta komuś, kogo jedyną zasługą jest sprawna obsługa edytora tekstu? Wałachowski spędził dotychczasowe życie na przekonywaniu czytelników, jak powinno wyglądać idealne miasto. Teraz dostaje do ręki żywy organizm Krakowa. Szybko jednak może się okazać, że zarządzanie tkanką miejską to coś więcej niż pisanie felietonów z akademickiej wieży z kości słoniowej. Bo jeśli nowa polityka przestrzenna ma polegać na uciszaniu mieszkańców, to pan wiceprezydent swój najważniejszy tekst napisze szybciej, niż mu się wydaje. I będzie to wniosek o dymisję. ZOBACZ TAKŻE: Zakaz rozmów „sam na sam”. Radni KO z ograniczeniem osobistych spotkań z prezydentem i jego zastępcami!

Oszczędny jak Gibała. Czy prezydent będzie zarabiał 3300 na rękę?!

21 października 2026 | 17:01

Sytuacja finansowa miasta jest ciężka. Goście nadzwyczajnej sesji rady miasta, podczas której Łukasz Gibała składał uroczyste ślubowanie, dostali tylko wodę, nawet bez zapowiadanej cytryny i mięty. Zapowiedzianym i jednym z pierwszych ruchów nowego prezydenta miasta ma być z kolei likwidacja departamentów, cięcia we władzach spółek i palenie czarownic na stosie... wróć!… poszukiwanie i zwalnianie działaczy partyjnych w urzędzie i jednostkach. Ale kiedy władza zacznie zaciskanie pasa od siebie? Kiedy Łukasz Gibała zrealizuje swoją obietnicę i obniży swoją pensję do 3300 złotych? Pierwsze ważne życzenie nowego prezydenta zostało ściśle zrealizowane – zaproszeni na jego ślubowanie goście zostali podjęci gościnnie i bogato, tak serdecznie i po staropolsku: wodą mineralną. Niestety, na zdjęciach z uroczystości nie widziałem nawet zapowiadanych dodatków w postaci cytryny i mięty. Muszę jednak zarzucić prezydentowi Gibale, że gest z wodą mineralną szedł w dobrym kierunku, ale zabrakło kilku centymetrów, by osiągnąć pełny sukces. Na stołach powinny stać bowiem szklanki i nalana do dzbanków woda z kranu, co od dawna promują Wodociągi Krakowskie. Nie po to krakowska kranówka otrzymuje nagrody za swoją jakość, nie po to chwalimy się tym na lewo i prawo, nie po to wodociągi zrobiły dzbanki ze swoim logo, żeby kupować średniozmineralizowaną pienińską i karmić przy tym międzynarodowy kapitał. Trochę wstyd. Oczekuję, że pan prezydent weźmie pod uwagę tę niedoróbkę i przy okazji następnych uroczystości zaniedbanie zostanie naprawione. Kranowianka Chciałbym również przypomnieć obietnicę składaną przez Łukasza Gibałę podczas kampanii w 2018 roku, podczas drugiego, czy trzeciego ubiegania się przez niego o urząd prezydenta miasta. Otóż Łukasz Gibała ogłosił wtedy, że jak zostanie prezydentem, to jego pensja wynosić będzie 3300 złotych, tyle ile pensja przeciętnego Krakowianina. Natomiast całą nadwyżkę – odda na cele charytatywne. Cóż to byłby za wspaniały gest! ZOBACZ TAKŻE: Łukasz Gibała: jako prezydent będę zarabiał 3300 złotych źródło: Gazeta Wyborcza Ale tu kilka zastrzeżeń w stosunku do tej obietnicy. Po pierwsze w 2026 roku zapewne nie możemy mówić o 3300 złotych, bo minęło kilka lat i mediana zarobków w Krakowie na pewno podskoczyła (to powinno cieszyć Łukasza Gibałę, wszak będzie z czego spłacać pożyczkę ojcu, a może i na czynsz w skromnych trzech mieszkankach zostanie). Po drugie jest w tej chwili wspaniały cel charytatywny, który pan prezydent może wspomóc – dramatycznie zła sytuacja finansowa miasta, które obiecał ratować. Nie widzę bowiem na horyzoncie bardziej szczytnego celu, niż zwykłe obcięcie sobie pensji, by ratować budżet miasta, dla którego – jak twierdzi partnerka Gibały – gotów był przez wszystkie lata inwestować grube miliony w referenda, czy kampanie wyborcze. Raczej trudno mi sobie wyobrazić by teraz wpłacał do kasy miasta po kilka milionów rocznie, ale przecież po prostu może z niej więcej nie wyjmować. I po trzecie – ponieważ, jak słyszeliśmy w kampanii wyborczej, ta sytuacja jest naprawdę skrajnie zła – postuluję, by Gibała zarobki obciął nie tylko sobie, ale i swoim nominowanym zastępcom, dyrektorom wydziałów i jednostek, prezesom spółek i radom nadzorczym. Akurat teraz na to jest czas, ten moment, kiedy będzie wskazywał nowych nominatów. No a przede wszystkim, korzyść z takiej decyzji dla biednego budżetu na pewno będzie większa niż 10 tys. za niezorganizowany na zaprzysiężeniu catering. Poza wszystkim, jak tłumaczył kandydujący Gibała: Można odnieść wrażenie, że ludzie pchają się do polityki wyłącznie dla kasy. Osoby na ważnych stanowiskach same sobie wypłacają pensje. Należy udowodnić ludziom, że można iść do polityki dla idei, nie dla pieniędzy. Jeśli ktoś chce pracować wyłącznie dla dobra mieszkańców, niech zrobi to samo. Tak będzie uczciwie. I chyba też pierwszy raz zgodzę się z Łukaszem Gibałą, który twierdził wtedy, że w sposobie wynagradzania, mechanizm powinien być prosty: jeśli prezydent zapewni wzrost przeciętnej płacy w Krakowie, spowoduje także wzrost swojego uposażenia. I ja się po prostu podpisuję pod tym pomysłem obiema rękami. A póki co, apeluję do prezydenta Gibały, i do wszystkich nowych prominentów jego słowami: jeśli chcecie pracować wyłącznie dla dobra mieszkańców, obetnijcie sobie pensję! Ratujcie budżet! źródło: Interia No chyba że będzie jak w dowcipie o kolektywizacji wsi, kiedy komisja pytała chłopa czy odda krowę do PGR-u, to chłop się zgodził, czy odda świnię, chłop się zgodził, ale na pytanie czy odda kozę – odpowiedział, że nie. Czemu? – zapytała komisja. Bo mam! I teraz już tak chętnie obietnic ani Łukasz Gibała, ani jego otoczenie nie spełnią.

Kraków to za mało. „Gibała ma dużo większe ambicje”

20 października 2026 | 09:28

Dwa miliony złotych na krakowskie referendum były tylko opłatą wstępną. Gdy Łukasz Gibała zakłada dziś prezydencki łańcuch, polityczny establishment w Warszawie zaczyna nerwowo spoglądać na Południe. Kraków to dla niego za mało – to zaledwie laboratorium, w którym wyhodował bezlitośnie skuteczną machinę do obalania władzy. Ze sprawdzonym patentem na referenda, prywatnym majątkiem i zwerbowaną armią doradców, Gibała nie zamierza być tylko prezydentem stolicy Małopolski. Dziś dzień, w którym Łukasz Gibała oficjalnie składa przysięgę i obejmuje fotel prezydenta Krakowa. Dla wielu Krakowian to finał długiej, wyczerpującej i niezwykle kosztownej batalii politycznej. Ale dla osób z bliskiego otoczenia nowego włodarza Miasta Królów to zaledwie… udany pilotaż większego serialu. Miliony, PR i wrogie przejęcie Żeby znaleźć się w miejscu, w którym jest dzisiaj, Gibała wyłożył na stół gigantyczne pieniądze. Akcja referendalna i wyautowanie dotychczasowego prezydenta kosztowały go oficjalnie dwa miliony złotych. Wszystkie kampanie kolejne miliony. Plakaty referendalne Jednak pieniądze to nie wszystko – Gibała rzucił na front całe zaplecze: sprawne media, agresywny marketing i potężną machinę PR-ową. Machina zadziałała bez zarzutu, a Kraków stał się podręcznikowym przykładem na to, jak skutecznie przeprowadzić polityczny „hostile takeover” na szczeblu samorządowym. Efekt? Telefon w sztabie Gibały nie przestaje dzwonić. Do jego ludzi zgłaszają się lokalni działacze i politycy z całej Polski, którzy marzą o powtórzeniu krakowskiego scenariusza w swoich małych ojczyznach. Oficjalnie Gibała umywa ręce i skupia się na pracy dla Krakowa. Nieoficjalnie? Wytworzona przez niego technologia odwoływania władzy zaczyna rosnąć w silny towar eksportowy. Częstochowa – nowy poligon Gibały Najlepszym tego dowodem jest Częstochowa, gdzie referendum w sprawie odwołania prezydenta odbędzie się już w tę niedzielę, 25 października. Gibała nie zamierza udawać, że sprawa go nie obchodzi. Już podczas swojego wieczoru wyborczego – w pierwszym odruchu po wygraniu II tury w Krakowie – publicznie poparł częstochowską inicjatywę i nawoływał tamtejszych mieszkańców do „odzyskania swojego miasta”. Wystąpienie w TVN24 wywołało wściekłość politycznego establishmentu, który zarzucił nowemu prezydentowi Krakowa bezczelną ingerencję w sprawy innego samorządu. Ale za słowami poszły czyny i konkretni ludzie. W akcję w Częstochowie oficjalnie zaangażował się między innymi Karol Wałachowski, jeden z jego najbardziej zaufanych, wieloletnich doradców. Do pomocy "referendziarzom" w Częstochowie przyznał się także choćby mec. Rafał Zonek, pełnomocnik finansowy inicjatorów referendum w Krakowie, a obecnie jeden z bliskich współpracowników Gibały. Nieoficjalnie na miejscu pracują też inni ludzie, którzy zdemolowali stary układ w Krakowie. Prywatna armia Wszyscy skupiają się na Gibale w kontekście Krakowa. Ale każdy, kto go zna, doskonale wie, że na tym nie poprzestanie. On ma znacznie większe aspiracje. Chce budować projekt ogólnopolski – mówi nam osoba z bliskiego środowiska nowego prezydenta. Inny rozmówca idzie jeszcze dalej: Może stworzyć nową partię, powalczyć o fotel prezydenta Polski albo zrobić jedno i drugie. Ma na to bezprecedensowe zasoby: zaplecze finansowe, gotową infrastrukturę i wypróbowaną w bojach ekipę. I tu dochodzimy do sedna tej układanki. Częstochowa nie jest dla Gibały przypadkowym przystankiem ani gestem koleżeńskiej solidarności. To poligon doświadczalny. Jeśli krakowski patent na referenda sprawdzi się w kolejnym mieście, Łukasz udowodni coś, czego na polskiej scenie politycznej nie dokonał dotąd żaden samorządowiec: że potrafi budować ogólnopolski ruch nie wokół zużytych partyjnych szyldów, ale wokół społecznego niezadowolenia i lokalnych rewolucji – mówi nam jedna z osób z otoczenia Gibały. Gibała wciska gaz do dechy Kraków może okazać się więc dla niego nie tyle docelową przystanią, ile doskonale wyposażonym przyczółkiem. Gibała dysponuje czymś, czego brakuje większości wiejskich i miejskich liderów – ma prywatne finanse, własne zaplecze ekspercko-medialne i absolutną niezależność od woli partyjnych baronów z Wiejskiej. Łukasz Gibała właśnie wsiadł do politycznego bolidu. I na zaprzysiężeniu w Krakowie na pewno nie zamierza wciskać hamulca. ZOBACZ TAKŻE: Byli prezydenci bojkotują zaprzysiężenie Gibały! Nie wezmą udziału w uroczystości

Cuda w Krakowie! Zmarli podpisali listy poparcia, a prokuratura...

19 października 2026 | 10:43

Jeśli planujecie przestępstwo doskonałe, nie musicie zatrudniać gangu z Hollywood – wystarczy założyć komitet wyborczy w Krakowie. Przekręt ze sfałszowanych podpisami i „martwymi duszami” na listach Bartosza Bocheńczaka i Mariana Banasia kończy się dokładnie tak, jak wszyscy się spodziewali: wielkim prokuratorskim umorzeniem. Śledczy wprawdzie przyznali, że podpisy zmarłych podrobiono, ale bezczelnie rozłożyli ręce, bo fałszerze nie zostawili im wizytówek. Witamy w państwie z kartonu, gdzie zmarli głosują, a żywi śledczy udają, że pracują. Pamiętacie głośną aferę z martwymi duszami na listach poparcia Bartosza Bocheńczaka z Konfederacji oraz Mariana Banasia? Obaj chcieli startować na prezydenta Krakowa, ale nie zebrali wymaganej liczby podpisów. Komisarz wyborczy złożył zawiadomienie do prokuratury, bo na listach obu panów zakwestionowano po kilka tysięcy podpisów. Wśród nich znalazły się nazwiska osób, które od jakiegoś czasu – mówiąc delikatnie – nie śledzą już bieżącej polityki, gdyż spoczywają na cmentarzu. Świeć Panie nad ich duszami! To między innymi w tej cmentarnej alejce leżą zwolennicy niedoszłych kandydatów na prezydenta Krakowa I co? I nic! Prokuratura zakasała rękawy, wzięła lupę i... właśnie ogłosiła spektakularny sukces polskiego wymiaru sprawiedliwości. Śledztwo doskonałe, czyli sprawca N.N. W sprawie komitetu Bocheńczaka śledczy ustalili ponad wszelką wątpliwość: tak, podpisy zmarłych zostały podrobione. Brawo! Eureka! Tutaj jednak detektywistyczny zapał prokuratury napotkał ścianę nie do przebycia. Śledczy za nic w świecie nie byli w stanie ustalić, kto te listy do komitetu przyniósł. Powód? Trzymajcie się mocno: zbieraniem podpisów zajmowało się kilkadziesiąt osób, a ci, co przynosili formularze, nie podpisywali ich swoim nazwiskiem. Genialne w swojej prostocie! System przechytrzony, szach-mat, sprawa umorzona z powodu „niewykrycia sprawców”. Dziękujemy, można się rozejść. A co z Marianem Banasiem? Śledztwo formalnie ruszyło 13 października, zaczęły się przesłuchania, a rzecznik prokuratury zapowiada „kolejne czynności”. Ale my tu w Kanale Krakowskim wyciągamy naszą niezawodną, krakowską szklaną kulę i obwieszczamy Wam przyszłość już dziś: sprawę Banasia też umorzą. Dlaczego? Bo prawo w tym kraju przypomina durszlak, a procedury zostały napisane tak, jakby tworzyli je sami fałszerze. Prokuratura w zderzeniu z prostym mechanizmem „nie wiem, ktoś przyniósł, nie pytałem” staje się bezradna jak dziecko we mgle. Krótki poradnik dla młodych polityków Jeśli w przyszłości zechcecie wystartować w jakichkolwiek wyborach, oto sprawdzony krakowski przepis na bezkarność: Zlećcie zbieranie podpisów „komukolwiek”. Wyciągnijcie starą książkę telefoniczną lub lokalny rejestr zmarłych. Przepiszcie dane, podpiszcie się lewą ręką. Na pytania prokuratora odpowiadajcie z maślanymi oczami: „Panie prokuratorze, przyniósł to jakiś pan w czapce, nie przedstawiał się, my tylko wzięliśmy i zanieśliśmy do urzędu!”. I gotowe! Jesteście czystki jak łza, a prokuratura z ulgą przybije pieczątkę z napisem „UMORZONE”. Dzisiejsza Polska to kraj wielkich możliwości. Tutaj nawet zmarli mają prawo głosu, a żywi śledczy mają prawo niczego nie ustalić. Gratulujemy komitetom kreatywności, a prokuraturze życzymy smacznej kawusi na zasłużonym spoczynku po tak wycieńczających śledztwach! ZOBACZ TAKŻE: Szef sztabu Piątkowskiej: „Gibała będzie gorszy niż Miszalski!” [ROZMOWA]

Jeszcze nie został prezydentem, a już napluł mieszkańcom w twarz

12 października 2026 | 12:59

Wreszcie! Po tylu latach żywota pod batogiem najeźdźcy Łukasz Gibała odzyskał Kraków dla mieszkańców! Jeszcze dobrze nie rozsiadł się w fotelu, a już obwieścił, że „mieszkańcy odzyskali Kraków”. To urocze, jak w jednym zdaniu można napluć w twarz własnym wyborcom. Bo skoro Kraków trzeba było „odzyskać”, to znaczy, że krakowianie przez dekady nie korzystali z demokracji, tylko cierpieli na syndrom sztokholmski. Aż przyszedł Łukasz Wyzwoliciel i łaskawie otworzył im oczy. Kurz po wyborczej batalii jeszcze nawet dobrze nie opadł, Państwowa Komisja Wyborcza nie zdążyła przybić pieczęci pod oficjalnymi wynikami, a już unicestwiono 24 lata historii miasta jednym zamaszystym cięciem oratorskiego miecza. Gibała podczas wieczoru wyborczego wznosi triumfalny okrzyk: Mieszkańcy odzyskali Kraków! Wyzwoleńczy szał Wybawcy Aż ciarki przechodzą po plecach od tego patosu. Człowiek od razu czuje dumę, a zarazem chłód przerażenia. Bo jeśli Kraków został właśnie odzyskany, to – przepraszam bardzo – co działo się nad Wisłą przez ostatnie ćwierć wieku? Czyżbyśmy żyli w państwie podziemnym? Czy przez te wszystkie lata pod Wawelem stacjonowały obce wojska, a prezydencki fotel przy placu Wszystkich Świętych został opanowany przez uzurpatorów, którzy pociągali za sznurki wbrew woli uciemiężonego ludu? Gibała wyzwolił Kraków. Szkoda tylko, że w tym wyzwoleńczym szale zapomniał o jednym drobnym, acz dość istotnym szczególe: o samych krakowianach. Wyborcy byli zbyli zbyt głupi. Ale zmądrzeli Wychodzi bowiem na to, że przez 24 lata mieszkańcy nie brali udziału w żadnych demokratycznych wyborach. Te wszystkie kolejki do lokali wyborczych, te karty wrzucane do urn, te debaty i analizy – to wszystko była bujda, fałsz i mistyfikacja! Bo przecież, gdyby ludzie głosowali mądrze i świadomie, to wybraliby Wybawiciela już dawno temu. A tymczasem – co za bezczelność ze strony wyborców! – krakowianie aż trzy razy z rzędu powiedzieli Gibale krótkie i dosadne: Dziękujemy, panie Łukaszu, ale pan się po prostu do tego nie nadaje. Ale skądże! Nowy gospodarz miasta nie wyciąga z tego wniosku, że może musiał dojrzeć, zmienić program, zyskać zaufanie i wydać pierdyliardy złotych na różne kampanie. O nie. Z jego logicznego wywodu płynie wniosek znacznie prostszy, choć bezprzykładnie złośliwy: mieszkańcy byli po prostu zbyt głupi, żeby poznać się na jego geniuszu wcześniej. Dopiero teraz, gdy wreszcie jakimś cudem „dochrapał się” do upragnionego stołka, łaskawie ogłosił koniec mroków okupacji. Napluł mieszkańcom w twarz Co za przepiękne plunięcie w twarz własnym wyborcom już na samym progu kadencji! Dzień dobry, Krakowie, oto Wasz wyzwoliciel, który w pierwszym zdaniu dziękczynnym zrobił z Was bezwolną masę, dającą się manipulować przez ponad dwa dziesięciolecia. Gibała jeszcze na dobre nie rozgościł się w gabinecie, jeszcze nie sprawdził, czy w biurku zostały jakieś spinacze, a już zdążył napisać nową historię miasta. Historię, w której Kraków nie wybierał, tylko był porywany, a mieszkańcy nie decydowali, tylko czekali na swojego zbawcę. Pozostaje tylko pogratulować wyczucia i klasy. Jeśli tak ma wyglądać ten „odzyskany” Kraków, to aż strach pomyśleć, co będzie, gdy pan prezydent postanowi nas wszystkich ostatecznie uszczęśliwić. ZOBACZ TAKŻE: Kto naprawdę stoi za zwycięstwem Gibały?

Kto naprawdę stoi za zwycięstwem Gibały?

11 października 2026 | 21:49

Gdyby ktoś kilka lat temu powiedział Wam, że środowiska Grzegorza Brauna, twardy elektorat PiS-u i aktywiści miejscy połączą siły, by wspólnie wprowadzić Łukasza Gibałę do Pałacu Wielopolskich, uznalibyście to za kiepski żart. Dzisiaj ten żart stał się oficjalną rzeczywistością. Twarde dane IPSOS nie pozostawiają złudzeń – nowy prezydent Krakowa zawdzięcza swój fotel niemal stuprocentowej mobilizacji skrajnej prawicy. Nowym prezydentem Krakowa został Łukasz Gibała. Człowiek, który przez lata budował swój wizerunek jako niezależny, lokalny społecznik, stający w obronie mieszkańców przed wielkim deweloperskim kapitałem i układał układanki spod znaku ruchów miejskich. Ale powiedzmy sobie prosto w oczy to, co czarno na białym pokazały twarde dane z badania IPSOS po II turze: Łukasz Gibała nie zostałby prezydentem, gdyby nie zorganizowany, niemal stuprocentowy zaciąg elektoratu skrajnej prawicy. Liczby, które nie kłamią Spójrzmy na te dane, bo one po prostu odbierają mowę każdemu, kto wierzył w bajkę o „ponadpodziałowym ruchu mieszkańców”: 97% wyborców Prawa i Sprawiedliwości z wyborów parlamentarnych 2023 roku w II turze oddało głos na Łukasza Gibałę. 98% wyborców Konfederacji postawiło krzyżyk przy jego nazwisku. Łukasz Gibała nowym prezydentem Krakowa! Miażdżące zwycięstwo nad kandydatką Tuska. Gratuluję! Do zwycięstwa Łukasza Gibały przyczynili się w decydującym stopniu wyborcy prawicy. Mam nadzieję, że będzie o tym pamiętał. — Beata Szydło (@BeataSzydlo) October 11, 2026 To nie jest zwykłe przepływanie elektoratu. To jest absolutna, wręcz żołnierska mobilizacja! Prawicowy i radykalnie prawicowy Kraków wziął karty do głosowania i z precyzją chirurga wskazał nowego gospodarza Pałacu Wielopolskich. Wyborcy, którzy na co dzień noszą na sztandarach antyestablishmentowość, walkę z ideologią LGBT czy narodowy konserwatyizm, ramię w ramię z wyborcami PiS-u zanieśli na fotel prezydenta polityka, który jeszcze do niedawna kojarzył się z zupełnie inną stroną barykady. PiS i Konfederacja zachowują się jakby wygrali w Krakowie, a kandydat partii Jarosława Kaczyńskiego dostał mniejsze poparcie niż partia w wyborach parlamentarnych, a z kolei kandydat formacji Sławomira Mentzena nawet nie zabrał podpisów. — Jacek Nizinkiewicz (@JNizinkiewicz) October 11, 2026 Pragmatyzm czy polityczny cyrk? W walce o władzę w Krakowie zadziałała najprostsza i najbardziej bezwzględna zasada polityki: „Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem”. Chęć odsunięcia dotychczasowego obozu i zrobienia na przekór liberalnemu centrum okazała się tak silna, że elektorat Grzegorza Brauna, Sławomira Mentzena i Jarosława Kaczyńskiego bez mrugnięcia okiem zagłosował na Gibałę. I tu pojawia się kluczowe pytanie, na które nowy prezydent będzie musiał odpowiadać każdego dnia swojej kadencji: Jaki jest dług wdzięczności i kto wystawi rachunek? Czy prezydent Gibała będzie w stanie rządzić miastem według swojej autorskiej wizji, wiedząc, że niemal cały jego twardy mandant wyborczy w II turze został ulepiony z głosów prawicowego żelaznego elektoratu? Czy krakowskie środowiska progresywne i aktywiści miejscy, którzy przez lata stanowili zaplecze Gibały, zdają sobie sprawę, w jakim towarzystwie świętowali ten sukces? Dziwna nowa rzeczywistość To polityczny majstersztyk Gibały, ale też ogromny paradoks. Kraków ma dzisiaj prezydenta wybranego rękami skrajnej prawicy. Każda decyzja dotycząca stref czystego transportu, budżetu obywatelskiego, polityki mieszkaniowej czy wydarzeń kulturalnych będzie teraz prześwietlana przez pryzmat tego egzotycznego sojuszu. Wyborcy PiS i Konfederacji zrobili swoje – wrzucili kartki do urn i dali Gibale klucze do miasta. Teraz czas na drugi akt tej sztuki: zobaczymy, czy nowy prezydent stanie się zakładnikiem swoich nowych „dobrodziejów”, czy uda mu się przekonać resztę Krakowa, że nie jest tylko beneficjentem politycznej zemsty prawicy. Jedno jest pewne – krakowski teatr polityczny właśnie otworzył swój najbardziej zdumiewający sezon. ZOBACZ TAKŻE: Tajemnicze przelewy na grube miliony. Powiązana z rodziną Gibałów spółka wpłaciła miastu 21,5 mln zł. Po co?

Czy Kościół zdecyduje o tym, kto wygra wybory w Krakowie?

07 października 2026 | 10:22

Choć z ambon w Krakowie nie padają dziś konkretne nazwiska, głos konserwatywnego elektoratu i ciche poparcie kurii mogą przesądzić o tym, kto zasiądzie w fotelu prezydenta. Dla lokalnego kleru idealnym kandydatem byłby… Stanisław Kracik, jednak wobec jego braku na karcie do głosowania duchowni skłaniają się ku opcji umiarkowanej. Szukając gwarancji spokoju i pragmatycznej współpracy w stylu ery Majchrowskiego, krakowski Kościół stawia cichą kreskę na Łukaszu Gibale, któremu wciąż pamięta się współpracę m.in. z Januszem Palikotem. Trwa zacięta walka o to, kto zostanie nowym prezydentem miasta. Choć na afiszach dominują hasła dotyczące transportu, zieleni czy miejsc w przedszkolach, w kuluarach powraca pytanie o podskórny puls miejskiej polityki: kogo poprze bardziej konserwatywny elektorat? I choć z ambon w krakowskich kościołach coraz rzadziej zdarza się otwarta agitacja polityczna, popytaliśmy duchownych oraz osób blisko związanych z kurią, co naprawdę myślą o nadchodzącym głosowaniu. W krakowskich zakrystiach nie rozmawia się o programach wyborczych, ale o tym, kto gwarantuje normalność. Nikt z nas nie oczekuje od prezydenta, że będzie siedział w pierwszej ławce na Mszach Świętych. Chodzi o to, by urzędnik nie traktował Kościoła jak wroga, lecz jak naturalnego partnera społecznego. – przyznaje jeden z księży pracujący w krakowskiej kurii. Oto kandydat idealny Wnioski? Gdyby Kościół – stosując pewien skrót myślny – mógł wskazać idealnego kandydata, odpowiedź byłaby prosta. Dla Kościoła w Krakowie najlepiej byłoby, gdyby prezydentem został Stanisław Kracik. Nie jest tajemnicą, że ma znakomite relacje z kardynałem Grzegorzem Rysiem i ogromne doświadczenie w budowaniu mostów – mówi nam jeden z krakowskich duchownych. Kardynał Grzegorz Ryś Problem polega na tym, że takiego wyboru w finałowej rozgrywce mieszkańcy po prostu nie mają. Do kogo zatem duchownym i konserwatywnym wyborcom jest dziś bliżej? Piątkowska – przestrzeń do współpracy Wśród duchownych dominuje pogląd, że kandydatura reprezentująca obóz umiarkowany (reprezentowany m.in. przez środowisko związane z Moniką Piątkowską) nie stanowi zagrożenia dla przyszłych relacji. W rozmowach z hierarchami powraca porównanie do ery Jacka Majchrowskiego. Jestem przekonany, że Piątkowska czy ludzie z tego obozu prowadziliby miasto w relacjach z Kościołem podobnie do tego, jak robił to Jacek Majchrowski. Jak wiadomo, nie był on żarliwym katolikiem, ale miał szacunek do kościelnych instytucji i potrafił współpracować dla dobra mieszkańców – zauważa wyższy rangą duchowny z Krakowa. Monika Piątkowska Wskazuje przy tym na brak ideologicznej zaciekłości po tej stronie sceny politycznej: Tak naprawdę nie znamy głębokich poglądów Piątkowskiej na te kwestie. Widywałem ją - jak parlamentarzystkę - na różnych oficjalnych uroczystościach kościelnych. Nigdy nie widziałem u niej twardych przejawów wrogości czy negatywnego nastawienia w stosunku do Kościoła. To daje przestrzeń do normalnej, urzędowej współpracy. Gibała – trudna przeszłość i brak zaufania Zdecydowanie chłodniej w krakowskich parafiach i kurii patrzy się na Łukasza Gibałę. Mimo że w ostatnich latach stara się on trafiać do szerokiego przekroju mieszkańców, duchowni nie zapominają o jego politycznym życiorysie. Trudno zapomnieć dawne działania Łukasza Gibały, które były jednak w kontrze nie tylko do nauki Kościoła, ale i do samej instytucji. Dawna współpraca z Januszem Palikotem także jest w tych kręgach nie do przyjęcia i nie do zaakceptowania – ocenia wprost nasz rozmówca z krakowskiego kleru. Inny duchowny dodaje, że w przypadku Gibały nie chodzi jedynie o dawną przynależność partyjną, ale o przewidywalność: Ludzie mogą się zmieniać i łagodzić retorykę, ale w polityce liczą się gesty i ciągłość. Próby wypatroszenia tradycji z miejskiej przestrzeni czy nagłe zwroty akcji to coś, czego w krakowskich realiach bardziej tradycyjny elektorat po prostu się obawia. Stąd ten duży dystans. Łukasz Gibała / źródło: RMF FM Sam Gibała bardzo niechętnie mówi o swoim podejściu do Kościoła. Nie chciał o tym rozmawiać choćby w niedawnym wywiadzie z red. Tomaszem Terlikowskim w RMF FM. Odłożyłbym kwestie światopoglądowe – próbował zbyć temat. Dociskany jednak przez Terlikowskigo, w końcu dopowiedział: Nie chciałbym ani pomagać ani przeszkadzać czy to Kościołowi katolickiemu czy innym wyznaniom. Pamiętam jak były głosowania, żeby sprzedać Kościołowi katolickiemu terenu z dużą bonifikatą i ja głosowałem przeciwko. Miasto nie jest od tego, żeby pomagać instytucjom religijnym, instytucjom kościelnym. Czy głos z ambony przesądzi o wyniku? Epoka bezpośredniego dyktowania z ambon, na kogo stawiać krzyżyk na karcie do głosowania, w Krakowie chyba już minęła. Jednak w mieście, gdzie głos konserwatywnego i tradycyjnego wyborcy wciąż waży nadzwyczaj dużo, stosunek kandydatów do relacji z Kościołem może okazać się języczkiem u wagi. Nikt dzisiaj nie będzie w ogłoszeniach parafialnych instruował, na kogo głosować. Ale ludzie i tak rozmawiają po mszach pod kościołem. A tam przekaz jest jasny: szukamy spokojnego sternika, a nie rewolucjonisty – mówi nam na koniec pracownik jednej z krakowskich instytucji kościelnych. Dodaje, że wyborcy szukający stabilności i przewidywalności w relacjach z instytucjami kościelnymi mogą skłonić się ku opcji umiarkowanej – "nie z powodu wielkiego entuzjazmu, lecz z braku chęci wchodzenia w ideologiczny spór". ZOBACZ TAKŻE: Majchrowski: „Gibała to podpalacz i rozkapryszone dziecko” [ROZMOWA]

Gibała przerażony przed II turą? Lider sondaży panicznie boi się dziennikarzy

01 października 2026 | 20:23

Przebieg negocjacji w sprawie debaty prezydenckiej w Krakowie przypomina dobrze znany, wyreżyserowany spektakl unikania ciosów. Gdy Monika Piątkowska zgodziła się na podany przez sztab Łukasza Gibały termin, ten natychmiast obstawił się buforem bezpieczeństwa i zażądał wyrzucenia mediów za drzwi. Nic dziwnego. Historia nie wybacza, a starcia na żywo sprzed lat pokazały, że bez wsparcia suflerów i gotowych formułek Gibała drastycznie traci w oczach wyborców. Dzisiejsza panika przed niezależnym mikrofonem to najlepszy dowód na to, kto w tej grze tak naprawdę trzęsie się ze strachu. Kraków zamarł w oczekiwaniu, ale zamiast starcia na programy i wizje rozwoju miasta dostaliśmy polityczne disco polo w wykonaniu sztabu Gibały. Miała być wielka debata, jest wielka ustawka. Gdyby strach przed konfrontacją dało się przeliczyć na krakowskie obwarzanki, Gibała wykarmiłby dziś całe Małopolskie. Umowa z drobnym drukiem W poniedziałek, po ogłoszeniu wyników I tury, Piątkowska wyszła na konferencję prasową i rzuciła rękawicę: „Debatujmy”. Odpowiedź Gibały? Cała doba na przemyślenie strategii i kalkulowanie strat. Wreszcie we wtorek łaskawie rzucił terminem, godziną i miejscem. Piątkowska krótko: „Spoko, wchodzę w to”. I wtedy zaczął się właściwy cyrk, bo lider sondaży dorzucił swój uwielbiany „drobny druk”. Zamknięty krąg własnych pytań Gibała wymyślił propozycję nie do odrzucenia: debata owszem, ale wyłącznie w formule, gdzie tylko kandydaci zadają sobie nawzajem pytania. Żadnych dziennikarzy, żadnych niewygodnych pytań od mediów, żadnej kontroli społecznej. Przecież niezależny dziennikarz mógłby – nie daj Boże – zapytać o konkret, wyciągnąć starą obietnicę albo drążyć temat, przy którym polityk zaczyna się plątać. Dziennikarze według Gibały powinni stać w kącie i grzecznie klaskać. Piątkowska przytomnie odpowiedziała, że debata bez przedstawicieli mediów to nie żaden sprawdzian dla polityka, tylko prywatna, skrzętnie wyreżyserowana pogawędka. I tak od wtorku trwają tasiemcowe „negocjacje”, z których wprost wyziera jeden cel: tak zamieszać, żeby do starcia w ogóle nie doszło. Bez suflera czar pryska Trudno nie odnieść wrażenia, że Gibała robi absolutnie wszystko, aby do tej debaty nigdy nie doszło, bo wie jedno: na żywo, w starciu bez kartki i bez taryfy ulgowej, po prostu wypada słabo. Historia lubi się powtarzać, a pamięć Krakowian nie kończy się na wczorajszym poście na Facebooku. W ostatniej kampanii było dokładnie to samo. Pamiętamy starcia z Aleksandrem Miszalskim? Gdy Gibała wchodził do studia bez wsparcia sztabowców i suflera, jego słupki poparcia topniały w oczach. Każda debata, w której trzeba było odpowiadać na trudne pytania i ripostować bez przygotowanych wcześniej okrągłych zdań, kończyła się dla niego wizerunkową katastrofą. Panika przed niezależnym mikrofonem Dlatego teraz oglądamy żałosny spektakl pt. „Jak uniknąć debaty i zwalić winę na kontrkandydatkę”. Gdyby Gibała był tak pewny swoich racji, swoich pomysłów i swojego poparcia, wszedłby do ustawionego na Rynku Głównym studia na jakichkolwiek warunkach – nawet gdyby pytania zadawali dziennikarze z kosmosu. Polityk, który pretenduje do fotela prezydenta drugiego co do wielkości miasta w Polsce, nie może bać się tradycyjnej mikrofonowej konfrontacji z mediami. Mieszkańcy zasługują na prawdziwą debatę, a nie na teatr jednego aktora, który boi się zadania trudniejszego pytania niż te, które sam sobie wcześniej napisze. Gibała najwyraźniej zapomniał, że prezydent miasta musieć będzie rozmawiać z każdym – z mieszkańcami, z inwestorami, z opozycją i z mediami. Jeśli pęka już na etapie ustalania zasad debaty, to jak chce rządzić Krakowem? ZOBACZ TAKŻE: Tropimy partyjnych działaczy. Policzyliśmy, ilu „kolesi” zasiada na kierowniczych stanowiskach. SZOK!

Dentysta leci w kosmos?! Komarewicz chciał być złośliwy, ale nawet to mu nie wyszło

01 października 2026 | 19:56

Pamiętacie „The Muppet Show”? W programie był m.in. cykliczny skecz „Świnie w kosmosie”, będący parodią seriali science-fiction. Gwiazdą i pierwszym oficerem była oczywiście Miss Piggy, a statkiem kosmicznym dowodził nieporadny Kapitan Świńskitrucht. A co u naszego ulubionego Pana Posła ziemi krakowskiej, dentysty z wykształcenia, Rafała Komarewicza? Jak Filip z Konopii wyskoczył nam na Facebooku pan poseł z rolką, na której ekipa spod sklepiku z „Rancza”, ustami Hadziuka wygłasza frazę: Dobrze, że tu siedzim tak. Bo się wszystko zmienia ciągle, a my nie. Ekipa okraszona jest podpisem, że to członkowie krakowskich rad nadzorczych obserwujący kolejne zmiany w magistracie. I do tego mocny komentarz posła: Prezydenci przychodzą i odchodzą, a rady nadzorcze miejskich spółek trwają. Te same fotele, te same pensje - niezależnie od tego, co akurat dzieje się w Magistracie. Może czas, żeby zmiana dotarła też na tę ławeczkę. Uuuch, w miękkie walnął Rafał Komarewicz. Tak mocno, konkretnie, jak to ma w zwyczaju. Co prawda treścią wpisu walnął tak trochę jak kulą w płot, bo rady nadzorcze Miszalski skrzętnie wymienił, więc nie bardzo wiadomo czego ma się tyczyć to trwanie. No chyba, że to gest w stronę programu wyborczego i samego Gibały. Wtedy to tak, to rozumiemy. Bo z jednej strony Gibała postuluje wymianę wszystkich wszędzie gdzie się da, a z drugiej poparcie partii w których jest Komarewicz topnieje z dnia na dzień i niedługo nawet mleko 0,5 będzie miało więcej procentów. I wtedy tak się to nawet klei. Bo może faktycznie szukać trzeba będzie jakiegoś zajęcia przy Gibale? Boję się bowiem, że inne zajęcie, którym chwali się poseł, jest nierokujące na przyszłość. Otóż kilkanaście dni temu Komarewicz pochwalił się, że został przewodniczącym sejmowej Podkomisji ds. przemysłu kosmicznego i wysokich technologii. Obawiam się, że tylko w kukiełkowym przedstawieniu świnie mogą polecieć w kosmos. Tak jak i dentyści. ZOBACZ TAKŻE: Tropimy partyjnych działaczy. Policzyliśmy, ilu „kolesi” zasiada na kierowniczych stanowiskach. SZOK!

PiS zachwyca się zwolennikiem aborcji, który pod rękę z homoseksualistami paradował przez miasto

29 września 2026 | 12:51

Kto jest najlepszym kandydatem dla wyborców PiS? Łukasz Gibała. Kto jest najlepszym kandydatem dla wyborców partii Razem? Łukasz Gibała. Kto jest najlepszym kandydatem dla wyborców Konfederacji? Łukasz Gibała. Jest za aborcją, wyprowadzeniem religii ze szkół, odmawia reparacji od Niemiec, poszedł w marszu równości pod tęczową flagą, chciał kordonu sanitarnego wokół PiS, głosował za SCT, ale z drugiej strony nie wynajmie lokali pod ośrodki kultury muzułmańskiej ani meczety, nie pójdzie w marszu równości, głosował przeciw SCT, a w ogóle to powinno być na ten temat referendum. Przed pierwszą turą wyborów zrobiliśmy test na stronie Dziennika Polskiego, który miał nam pokazać zbieżność z poglądami kandydatów na prezydenta Krakowa, a w efekcie podpowiedzieć na którego z nich głosować. Dla zabawy, w odpowiedzi na 20 pytań dotyczących miasta, zaznaczyliśmy opcję „Nie mam zdania” i uzyskaliśmy wynik wskazujący, że najlepszym dla nas kandydatem będzie Łukasz Gibała. Ten test w sumie bardziej nas rozbawił niż zaniepokoił, jednakże zastanawiając się nad tym głębiej, słuchając zmienianych jak rękawiczki poglądów wiecznego kandydata, tak wesoło nam już nie było. ZOBACZ TAKŻE: Wpisaliśmy w teście 20 razy „Nie mam zdania”. Nie uwierzysz, jakiego kandydata nam wskazało! Lewicowy jak Gibała W poprzednich wyborach samorządowych Gibała miał poparcie partii Razem. Nie prosił – dali, to wziął. Ale nie dawali każdemu, czemu więc akurat dali Łukaszowi? Może dlatego, że ma on niezachwiane lewicowe poglądy? W rozmowie z Rafałem Nowakiem-Bończą w Radiu Kraków prezentował je tak: Rafał Nowak-Bończa: - Pan jest za legalną aborcją do 12. tygodnia ciąży? - Generalnie ja mam inny światopogląd niż wyborcy PiS. Ja pytam konkretnie. - Sytuacja aborcji zawsze jest dramatem. Kobieta powinna decydować. Jeśli matka chce podjąć taką decyzję, powinna mieć do tego prawo. Jest pan za finansowaniem lekcji religii w szkołach z budżetu? - Nie. Jest pan za przeprowadzaniem lekcji religii w szkołach, czy za wyprowadzaniem jej ze szkół? - Jako młody człowiek zaczynałem lekcję religii w salkach katechetycznych. Uważam, że to lepszy wariant. Czy uważa pan, że Krajowa Rada Sądownictwa została powołana i działa legalnie? - Nie jestem prawnikiem. PiS na pewno popełnił wiele błędów. Sędziowie dublerzy w TK? - To na pewno było złamanie prawa. Polska powinna otrzymać reparacje od Niemiec? - Czas na rozmowę o reparacjach był po wojnie. Teraz jest to wątpliwe. Wtedy inne kraje mogą się odezwać do Polski o podobne rekompensaty. W proteście przeciw PiS Łukasz Gibała poszedł też w krakowskim Marszu Równości. Relację wrzucił na swój profil facebookowy. I napisał: Niedawno radni wojewódzcy przyjęli uchwałę o <Małopolsce wolnej od LGBT>. To skłoniło mnie do tego, żeby po raz pierwszy pójść na Marsz Równości - w geście solidarności. Mój Kraków to miasto szacunku, tolerancji i różnorodności. źródło: FB W grudniu 2023 roku partia Razem i Daria Gosek-Popiołek (wtedy jeszcze parlamentarzystka tej partii) poparli Łuksza Gibałę Z Darią Gosek-Popiołek i Partią Razem od dawna wprowadzamy więcej światła i powietrza do krakowskiej polityki. Nadszedł czas, by zacząć wdrażać wspólne idee na jeszcze większą skalę – napisał w serwisie X Łukasz Gibała. O poparciu dla kandydatury Łukasza Gibały zdecydowało kilka lat udanych wspólnych działań, łączące nas wartości i podobne spojrzenie na Kraków i potrzeby jego mieszkańców i mieszkanek. Miasto powinno być tworzone dla wszystkich, niezależnie od płci, wieku, zasobności portfela czy stopnia sprawności – uzasadniała swoje poparcie obecnie była już kandydatka Nowej Lewicy Gosek-Popiołek. A działacze partii Razem pojawili się również na liście urgupowania Łukasza Gibały w wyborach do Rady Miasta. Mandat zdobyła wtedy m.in. Aleksandra Owca. Prawicowy jak Gibała Tymczasem dla zdobycia głosu skrajnego prawicowca Gibała będzie odpowiadał jak brat Mentzena, kuzyn Konrada Berkowicza albo i nawet nieślubne dziecko Grzegorza Brauna. Przykład? Pyta redaktor Tomasz Terlikowski w radiu RMF: Jeśli pojawią się wnioski o meczet lub ośrodek kultury muzułmańskiej, jaką pan podejmie decyzję? - Byłbym bardzo ostrożny z tym. Widzi pan co dzieje się w Europie zachodniej, nie wiem czy panu się to podoba… Czyli zgadza się pan z tym. A wolność religijna? Mówił pan ze szanuje wszystkich mieszkańców Krakowa. - No tak, szanuje wszystkich wiec nie chciałbym ingerować, ani pomagać, ani przeszkadzać, czy to kościołowi katolickiemu czy innym wyznaniom. Ponawiam pytanie. Czy mają prawo się modlić czy nie mają? - No prawo modlić się mają, ale czy miasto jest od tego by wynajmować im lokale, no nie wydaje mi się. Ja przypomnę, że jak były głosowania w sprawie sprzedaży nieruchomości kościołowi katolickiemu z bonifikatą, to głosowałem przeciw. Czyli kościołowi katolickiemu też by pan nie wynajął? - Generalnie miasto powinno być poza tym. Miasto nie jest od tego żeby pomagać instytucjom religijnym, kościelnym. A organizacjom LGBT+ by pan wynajął? - No panie redaktorze… Ja bym wolał żeby miasto wynajmowało na szkoły, na domy kultury… A ośrodki kultury islamskiej? - Ale pan mnie piłuje… No nie…” Marszom nie, samochodom tak Gibała nie pójdzie już w „Marszu Równości” pod tęczowymi flagami – co jasno zapowiedział. Co więcej, nie obejmie go również honorowym patronatem jako prezydent miasta. Czemu? Ta parada krakowska jest zbyt upartyjniona, środowiska które ją organizują, startowały z list koalicji do parlamentu, w wyborach samorządowych, ja nie chciałbym brać udziału w imprezach partyjnych – powiedział również w programie u Tomasza Terlikowskiego. Radny uważa również, że krakowska strefa czystego transportu jest zła. Co prawda głosował za jej przyjęciem, ale zdążył zmienić zdanie na jej temat. Dlatego trzy razy później głosował przeciw jej zapisom, a teraz w ogóle uważa, że on nie ma zdania na ten temat, a powinni decydować mieszkańcy, najlepiej w referendum. Dyskutujący z Gibałą na ten temat podczas debaty Bartosz Bocheńczak zwrócił mu uwagę, że mieszkańcy już wypowiedzieli się, że nie chcą SCT, odwołując Aleksandra Miszalskiego, m.in. za strefę właśnie. Ale referendum to i tak ciut słabsza deklaracja niż zapowiedzi Michała Drewnickiego, kandydata PiS, który zapowiadał, że on złoży wniosek o likwidację SCT całkowicie, bo powietrze w Krakowie poprawiło się na tyle, że samochodem można swobodnie jeździć. Michał Klimek, ten od Brauna, nawet w happeningu ciął „znak” wjazdu do strefy, a przywoływany już Bocheńczak, kiedy jeszcze był kandydatem na kandydata jednoznacznie zapowiedział likwidację SCT. Czy tylko my widzimy zbliżenie stanowisk? W której partii kordon wokół PiS Nie sposób nie przypomnieć budowania przez Gibałę kordonu sanitarnego wokół PiS. – Ze zdziwieniem przyjąłem ostatnie spekulacje medialne dotyczące mojego rzekomego porozumienia z PiS – mówił w kampanii 2018 roku Łukasz Gibała. Wszyscy, którzy znają mnie z działalności publicznej, doskonale wiedzą, są od samego początku moje poglądy były przeciwstawne do wszystkiego, co reprezentuje PiS. Gibała publicznie, w obecności dziennikarzy złożył podpis pod deklaracją o niewchodzeniu w koalicję z PiS. „Gibała chce utworzyć w Krakowie swego rodzaju kordon sanitarny wokół PiS. Wzorem innych krajów, gdzie stosuje się <kordon sanitarny> wobec partii o poglądach skrajnych i niebezpiecznych, aby dzięki temu nigdy nie objęły władzy, proponuję kandydatowi Platformy Obywatelskiej i Nowoczesnej, Jackowi Majchrowskiemu, by złożył podobną deklarację – tłumaczył Gibała, powołując się na przykłady Francji oraz Szwecji, gdzie dzięki umowie partii opozycyjnych ugrupowania o poglądach skrajnych nigdy nie współrządziły, mimo że osiągały nawet dwucyfrowe poparcie.” – cytat za stroną stowarzyszenia Gibały. źródło: GK Być może takie przekonania wyrosły w Gibale już po tym kiedy aktywnie wspierał Janusza Palikota w jego ugrupowaniach: Twoim Ruchu i Ruchu Palikota. Bo nie sądzimy by nabył je w czasie gdy był funkcyjnym działaczem Platformy Obywatelskiej – od 2004 do 2011 roku, skąd odszedł jako przewodniczący PO w Krakowie. Nie znaleźliśmy takich pomysłów w programie tych partii. Niczym kameleon Jakie zatem naprawdę poglądy ma Gibała? Doprawdy nie wiemy. Wygląda na to, że wiszą one na kołku, przepraszam, na ręcznie rzeźbionych wieszakach w przepastnej szafie w 250-metrowego mieszkania na Woli Justowskiej. A Łukasz Gibała, syn alkoholowego milionera, który zamarzył sobie zdobyć Kraków głosami lewicy, prawicy, centrystów, i każdego, kto może mu dać władzę, w zależności od potrzeby, przywdziewa akuratną maskę. Raz broni wartości przed islamem, drugi raz pod rękę z homoseksualistami paraduje przez miasto. Innym razem odżegnuje się od marszu pod tęczową flagą, ale łączą go wspólne wartości z bardzo lewicową partią Razem. I zmienia te barwy niczym kameleon, w zależności od wyborów, na czerwone, patriotyczne, albo wręcz brunatne. ZOBACZ TAKŻE: Totalna demolka kijami bejsbolowymi! Plan na Kraków? Podpalić i zatańczyć na zgliszczach

Totalna demolka kijami bejsbolowymi! Plan na Kraków? Podpalić i zatańczyć na zgliszczach

25 września 2026 | 17:45

– Nie będę grać w szachy, kiedy ktoś podchodzi do mnie z bejsbolem – rzucił wczoraj na spotkaniu w Nowej Hucie Donald Tusk, który przyjechał do Krakowa, by wspierać Monikę Piątkowską w walce o fotel prezydenta miasta. Trafione w punkt. Prawdziwy problem polega na tym, że Tusk w kilku słowach opisał stan, w którym Kraków utknął nie na jedną kampanię, ale na całe lata. Przez ten czas byliśmy świadkami tego samego teatru osobliwości: „polityczne gangusy” przebrane za społeczników i tak zwanych ekspertów, opłacane przez przegrywa z wybujałym ego, rozstawiały po kątach każdego, kto miał czelność myśleć inaczej i nie zgadzał się z polityką podpalania miasta. Dwa miliony na podpalenie Krakowa Głównym architektem tego chaosu stał się kandydat, który chyba nigdy nie przyjął do wiadomości rzeczywistości. Przegrał wybory raz, drugi i trzeci i nigdy z tą porażką się nie pogodził. Co więc zrobił? Podpalił miasto, wydając na samo referendum dwa miliony złotych. Zamiast wyciągnąć wnioski z potrójnej przegranej, zaoferował Krakowianom strategię ciągłej zadymy i polaryzacji. Bo kiedy nie ma się do zaproponowania spójnej wizji rozwoju, najłatwiej jest podsycać pożar. ZOBACZ TAKŻE: Demolka miasta na zlecenie. Kto naprawdę stoi za niszczeniem Krakowa? Jego kariera polityczna opiera się głównie na totalnej negacji – krytykowaniu wszystkich i wszystkiego wokół. Gdy przychodziło do bezpardonowego atakowania innych, niegdyś zawsze był w pierwszej linii. Później natomiast kierował z tylnego siedzenia, a rolę „liderów” przejmowali inni. Podejście do polityki miejskiej było bezwzględnie tratowane przez krzykaczy z bejsbolami, którzy do walki o przyszłość Krakowa nie wchodzili z podręcznikiem otwarć szachowych, lecz używali argumentu siły i taniej prowokacji. Bezwzględna demolka Gibała wraz ze swoimi wiernymi giermkami demolowali wszysko, co się da, a jednocześnie dziś – gdy w oczy zagląda widmo zwycięstwa w wyborach – ten sam Gibała mówi, że przez dwa lata to w sumie nic się nie da zrobić. Weźmy choćby cytat z dzisiejszego wywiadu dla Zero.pl: Mówię uczciwie Krakowianom: Przez te dwa lata cudów nie będzie, nie będzie wielkich inwestycji, możemy tylko posprzątać po poprzednikach. „Przez dwa lata nie da się wiele zrobić”. No tak, trudno się dziwić. Kijem bejsbolowym nie buduje się mostów, nie planuje siatki połączeń MPK ani nie wycina biurokracji. Kijem bejsbolowym można jedynie coś rozpieprzyć. Sianie destrukcji idzie szybko, zniechęcanie ludzi do miasta trwa chwilę, ale odbudowa zaufania i normalnego dialogu wymaga czasu. Narzędzia, którymi operowano przez lata – wieczna zadyma, nieskuteczna próba zorganizowana jednego referendum, skuteczna próba zorganizowania kolejnego referendum za miliony i bezpardonowa nagonka – po prostu nie nadają się do rządzenia. One służą wyłącznie do demolki. Czas wyrzucić bejsbole Dlatego Kraków nie potrzebuje dziś ani totalnej demolki, ani prezydenta na okres próbny, który z góry pisze dla siebie usprawiedliwienia i rozkłada ręce, mówiąc, że „dwa lata to za mało, by cokolwiek zmienić”. Kraków potrzebuje lidera, który wchodzi do urzędu nie po to, by rozliczać swoje prywatne kompleksy i kontynuować wojnę, ale po to, by wyczyścić ten plac budowy ze zgliszcz i zacząć wreszcie tworzyć stabilną przyszłość. Czas odłożyć bejsbole i skończyć ten groteskowy teatr. Krakowianie po prostu zasłużyli na święty spokój i miasto, które działa. ZOBACZ TAKŻE: Piątkowska w ostatnim dniu kampanii: „Nogi nie cofnę. Do ostatniej godziny będę walczyła o nasze miasto”

Krawiec, dłużnik i „spontaniczny” mecenas. Oto nowa elita, która chce rządzić Krakowem!

25 września 2026 | 07:51

O tym, że Łukasz Gibała ma bardzo krótką ławkę kadrową wiadomo powszechnie. Wszak stowarzyszenie „Kraków dla mieszkańców” to przedsięwzięcie niemal rodzinne (wiceliderką jest osobista partnerka Łukasza), a na pewno elitarnie kadrowe. Niestety panowie Jaśko, Borejza czy Krzywak nie załatwią wszystkiego, a stanowisk do objęcia w mieście, po ewentualnie wygranych wyborach, jest sporo. Czy obsadzi się je po koleżeńsku? Jednym z zarzutów w stosunku do Aleksandra Miszalskiego, powtarzanym jak mantra przez słupy wynajęte za 2 miliony złotych do przeprowadzenia referendum, było „kolesiostwo”. Aleksander Miszalski otoczył się ludźmi, których znał, którym ufał, z którymi już współpracował. A kim otoczy się Łukasz Gibała? Kim są jego koledzy? Spontaniczny jak mecenas Maski opadły. Najpierw było hasło o oddolnym, obywatelskim referendum, potem twarz dał temu przewodniczący Rady Dzielnicy I, mecenas Jan Hoffman, nastąpił ogólnokrakowski zryw, w którym za zbieranie podpisów płacono, no i odwołano Miszalskiego ze stanowiska prezydenta. Potem okazało się, że tę spontaniczną akcję kwotą prawie dwóch milionów złotych wsparł Łukasz Gibała. Hoffman niby pokłócił się z Gibałą, wystartował samodzielnie na prezydenta, ale w środę – jakże nieoczekiwanie! – wycofał się z wyścigu i poparł w tej rozgrywce… Łukasza Gibałę! Jan Hoffman „Sprzedałeś się!” – pisali Internauci Hoffmanowi – „Wiadomo, ze teraz ciepła posadka w magistracie”, „Stanowisko wiceprezydenta pewnie czeka, co?” – podobnej treści wpisy towarzyszyły temu niespodziewanemu wydarzeniu. Ale to nie ostatni zwrot akcji w tej farsie, bowiem we czwartek nie mógł się nachwalić Jana Hoffmana Gibała podczas rozmowy w Radiu Kraków: – To człowiek kompetentny. Widzę dla niego miejsce w magistracie po wyborach, ale jeszcze jest za wcześnie na jednoznaczne deklaracje – stwierdził Łukasz Gibała. Nie wyszło mu w biznesie? Idealny kandydat! Wróbelki ćwierkają, że poważnym kandydatem do objęcia teki wiceprezydenta może też być bardzo bliski współpracownik Gibały, wierny żołnierz zaprawiony w bojach, radny Łukasz Maślona. Obserwując działalność pana radnego dochodzę do wniosku, że ten jest wręcz stworzony do bycia wiceprezydentem – zna się na wszystkim, na każdy temat ma coś do powiedzenia, i z reguły są to prawdy objawione, nie podlegające dyskusji. No ideał. Łukasz Maślona W rozmowie z Kanałem Krakowskim przyznał również że ma na koncie mniej niż tysiąc złotych, wspomagają go finansowo żona z rodziną, mieszka w mieszkaniu „rodziny”, ma długi w ZUS-ie i w banku, no generalnie nie wyszło mu w biznesie, żyrował też komuś pożyczkę, no i masz, pech, stało się. Ponoć działał w finansach i prowadził jakąś działalność gospodarczą. Ale zabezpieczył żonę, bo przewidująco, zawczasu, zrobił z nią na tę okoliczność, rozdzielność majątkową. Przecież to oczywiste, że każdy kto zaczyna interes, podpisuje intercyzę, nie? Więc nie wiem jak Wam, ale nam wydaje się, że to rzeczywiście idealny kandydat na zastępcę Łukasza Gibały w urzędzie. Tak krawiec kraje… A może miejsce znajdzie się dla Macieja Szczygła, mocno rozpolitykowanego producenta czy tam sprzedawcę spodni męskich? Pisze on o sobie, że „chwilowo, od 20 lat zajmuje się modą. Wie wszystko o konstrukcji i szyciu spodni. Nigdy nie miał jeansów. W wolnym czasie nęka urzędników niewygodnymi pytaniami i nagrywa filmy na youtube”. W wywiadzie udzielonym kilka lat temu chwalił się, że szyje nie w Chinach, a na miejscu: „Dzięki temu mam pełną kontrolę nad tym, co robią i co dostają klienci. Ale też tworzę w ten sposób miejsca pracy w Krakowie. Moim zdaniem to ważne. Na pewno jest to ważne dla mnie.” W sklepie odwiedzali go z kamerą i propagandyści z „Krowoderskiej”, a nawet sam Łukasz Gibała, o czym filmiki opublikowało jego stowarzyszenie „Kraków dla mieszkańców”. grafika: AI Potem pan Maciej jakby poszedł w politykę, angażował się w referendum, poczuł społeczną misję i przepytywał kandydatów na prezydenta Krakowa. I nie wiemy czy to te działania spowodowały, że w tej chwili cały towar wyprzedaje, i chce pozbyć się swojego biznesu. Co prawda złośliwcy mówią, że interes padł, ale on sam zaprzecza, mówiąc, że ma się świetnie, że polityka nie ma z tym nic wspólnego, a on sam po prostu „ma ochotę na nową drogę życia”. Pal licho 50-letnią tradycję, pal licho miejsca pracy w Krakowie. Nowa droga życia… jakie to współcześnie pożądane zachowanie! Ale aż prosi się, by zadać sobie pytanie: jakaż to przygoda czeka na pana Macieja? A może to będzie jakieś stanowisko u Gibały? Może wiceprezydentura?... Miejcie oczy naokoło głowy Rozglądajcie się zatem uważnie. Może bowiem się okazać, że kolega pochylony nad komputerem w sąsiednim boxie, sprzedawczyni z osiedlowego warzywniaka, widziany na klatce monter sieci kablowej, czy producent czegoś mało dochodowego, sam nie wiem… może na przykład filamentu, okaże się być ważną figurą w administracji Gibały. A może i wy się załapiecie? Bo pamiętajcie – kolesiostwa u Gibały nie będzie. ZOBACZ TAKŻE: „Niezależni” eksperci Gibały. Sprawdziliśmy pierwszego z brzegu. Pracuje dla... deweloper

Lwice lewicy. Obejrzeliśmy spoty wyborcze, żebyście Wy nie musieli

23 września 2026 | 16:26

Obejrzałem spoty wyborcze dwóch kandydatek lewicy na urząd prezydenta Krakowa. Najpierw, w ramach eksperymentu, bez głosu. Wyszło mi na to, że jedna jest znerwicowana, a druga jest budynkiem. Potem obejrzałem z głosem. Niewiele się zmieniło. Tylko tyle, że pomyślałem, iż lewica nie dba już o wykluczonych. W podobnym czasie dwie krakowskie kandydatki na prezydenta miasta: Daria Gosek-Popiołek (Nowa Lewica) i Aleksandra Owca (Partia Razem) wypuściły spoty wyborcze. My musieliśmy je obejrzeć, ale wszystko po to, żebyście Wy nie musieli tego robić. Późny PRL Spot pierwszej kandydatki, pani Darii, utrzymany jest w jakimś dziwnym kolorze. Kojarzy mi się ze starymi zdjęciami w albumie rodziców, z pierwszymi kliszami kolorowymi, które były bardziej żółte niż kolorowe. Nałożony jest jakiś filtr, który być może ma albo budzić nostalgię za PRL-em, albo skojarzyć się z dusznym, upalnym, letnim dniem. Mnie nie przekonało ani jedno, ani drugie. Potem występuje kilka młodych osób, które zalotnie się do mnie uśmiechają, ale jedna trzyma nogę w tenisówce na ławce. Potem akcja przenosi się do pokoju, gdzie panuje modny eklektyzm, czyli inaczej mówiąc zbiór takiego wyposażenia jakie się znajdzie akurat pod ręką: stare biurko, lampa bankierska, obraz w złotej ramie, ale i nowoczesny fotel, niebieski flakon i całkiem współczesny, emanujący szwedzką prostotą regał z metalowymi nóżkami - zresztą ustawiony źle w stosunku do ściany, bo narożne wzmocnienia znajdują się na widoku. No i hasło: Magistrat, któremu możesz ufać. Prędzej, zanim do nas dotrze… Druga z pań, pani Aleksandra, postawiła na mocno zdynamizowany przekaz. Oglądam najpierw również bez głosu. Kandydatka zasuwa przez krakowskie ikony (bo wiadomo, walczymy z nadmiernym ruchem turystycznym, dziwimy się, że tyle osób odwiedza to miasto, po czym pokazujemy tylko te znane i odwiedzane przez tłumy miejsca: Sukiennice, Rynek Główny, Kościół Mariacki, Wawel, Aleja Róż, Rynek Podgórski, Muzeum Narodowe, a właściwie to jego schody – więc chyba nie trzeba zadawać sobie pytani, czemu akurat tu koncentruje się turystyfikacja…), bardzo szybko, za szybko, trochę jak królik z „Alicji w krainie czarów”, tak szybko, że aż ciekaw jestem, czy jak on powtarza „O rety, o rety, ależ się spóźnię!”. Do tego dosyć nerwowo macha rękami, jakby coś obcinała, jak sztandar powiewają poły marynarki, koszula unosi się i opada w rytm kroków, aż wyłazi ze spodni. No jednym słowem pośpiech, wyjątkowy pośpiech. I nagle uspokojenie akcji, grupa młodych ludzi za plecami kandydatki, dwa psy na rękach, i nawet nie hasło wyborcze, a nawołanie do głosowania 27 września. Człowiek-budynek i ambicje parlamentarne Dołożenie głosu nie zmienia wiele, jest tylko zabawniej i bardziej zdumiewająco. U Darii Gosek-Popiołek kiedy mowa jest o tym, że to nie może być miasto dla deweloperów, młodzi ludzie dopowiadają „My tu też mieszkamy!” – nie dodają tylko gdzie, być może we własnoręcznie zbudowanej lepiance pośrodku niczego... Kandydatka przekonuje, że miasto to ludzie, a ludźmi trzeba zarządzać dobrą energią, szczerością i empatią. Wydaje mi się, że miasto to też rury, odpady, inwestycje, woda i drogi, a one jednak na empatię mogą być odporne. A potem wszyscy powtarzają: „Daria. Daria. Daria. Daria Gosek-Popiołek – magistrat któremu możesz ufać”. No więc mili Państwo, wygląda na to, że doczekaliśmy nowoczesnej kandydatki, która chce zostać magistratem. U konkurentki jest niewiele lepiej. Okazuje się, że pani Aleksandra jednak niczego nie obcina, ona stawia na dychotomię jakichś „onych” i innych ludzi. Wraz ze słowem „oni” jest mowa o systemie, o mieszkaniach, o służbie zdrowia, a przeciwstawia się im biednych rodziców czekających na wizytę u lekarza, 30-latków mieszkających u tychże rodziców, no bo wiadomo, ich system wyciska jak cytrynę. Ale kandydatka ma plan: mieszkania, pewną pracę i nowoczesny transport. Jednym słowem „Ambitny Kraków dla normalnych ludzi”. Mam wrażenie, że pani Owca, albo nie rozumie zadań samorządu, albo robi pre-kampanię do Sejmu i przestała się już z tym ukrywać. A przecież mówi się o tym, że ambicje Aleksandry Owcy sięgają właśnie Sejmu. Teraz wystarczy zmienić ostatnią planszę, i spot z recyklingu będzie gotowy. Humus, ramen i latte na owsianym Dziwi mnie, że Aleksandra Owca nie zdecydowała się na wrzucenie choćby napisów do swojego spotu, że nie wspomnę o tłumaczeniu na język migowy (Daria Gosek-Popiołek lektora migowego ma). A może właśnie nie powinno mnie to dziwić, skoro w spocie ani jednej, ani drugiej nie ma żadnego starego człowieka. Nie ma seniorów i nie ma niepełnosprawnych. Wszyscy są młodzi i uśmiechnięci. Tak jak same kandydatki. Tak jak lewica chowana na hummusie, ramenie i latte na owsianym. ZOBACZ TAKŻE: Były poseł i krakowski radny apeluje: „Gosek-Popiołek powinna zrezygnować ze startu!”

Koniec teatrzyku! Jak milioner i jego marionetka zrobili z Krakowian naiwniaków

23 września 2026 | 12:44

Tego politycznego cyrku nie da się już dłużej pudrować. Dziś Łukasz Gibała de facto ogłosił na konferencji prasowej, że Kraków jest po prostu na sprzedaż, a jego kupcem jest on sam. Ostatni akt bezczelnej ustawki, ciągnącej się od czasu jego przegranej z Aleksandrem Miszalskim, właśnie dobiegł końca. Jan Hoffman zrzucił przebranie „niezależnego społecznika” i oficjalnie przyznał to, co wiedzieliśmy od dawna: cała ta wielka „oddolna akcja” była od początku do końca sfinansowana z kieszeni biznesowego zaplecza Gibały. Jeśli ktoś jeszcze wierzył, że wiosenne referendum było zrywem oburzonych mieszkańców, dziś dostał siarczysty policzek. Układ przy ping-pongu i kawie, marionetkowy kandydat w roli „twarzy oddolnego protestu” i gigantyczny, nieoficjalny budżet idący w miliony – tak wygląda kulisy przejmowania władzy pod Wawelem. Gibała kupił Hoffmana za pieniądze swojego ojca, Hoffman sprzedał swoją „niezależność”, a rachunek za ten bezczelny spektakl ma na końcu zapłacić Kraków. Właśnie opadły ostatnie kurtyny, a krakowska polityczna farsa osiągnęła punkt kulminacyjny. Dzisiejsza konferencja prasowa nie była zwykłym politycznym spotkaniem – to był akt własności. Gibała de facto ogłosił Krakowowi: Tak, kupuję to miasto. A przypieczętował to Hoffman, dokonując ostatecznego aktu politycznej ustawki, którą z bliska obserwujemy od jesieni ubiegłego roku. Słup przy ping-pongu za 2 miliony Przypomnijmy, jak ten serial pogardy dla inteligencji Krakowian naprawdę się zaczął. W ubiegłym roku mocno poraniony i upokorzony przegraną z Miszalskim Gibała zaczął po kątach przebąkiwać o referendum. Szybko jednak zorientował się, że gdyby dał temu pomysłowi własną twarz, nawet najbardziej naiwny wyborca pokapowałby się, o co tu chodzi. Potrzebny był słup. Ktoś, kto zagra „niezależnego, oburzonego mieszkańca”, podczas gdy pociągi z węglem i gotówką będą jechać w tle. I wtedy wjechał Hoffman. Przy kawce i ping-pongu – do czego zresztą panowie bezczelnie sami się przyznali – dobito targu. Hoffman wziął na siebie rolę „twarzy oddolnej inicjatywy mieszkańców”, a Gibała z tylnego fotela sypnął groszem. I to nie byle jakim. Na tę całą cyrkową zabawę poszło oficjalnie blisko 2 miliony złotych. Dwa miliony na teatr pod tytułem „Obywatele walczą o miasto”! Fikcja niezależności Po udanym referendum Hoffman zaczął odgrywać kolejną rolę życia: kreował się na całkowicie „niezależnego kandydata”. Jakaż to bezinteresowna, czysta niezależność! Tyle że – jak właśnie zobaczyliśmy – ten „niezależny” kandydat okazał się w stopniu całkowitym zależny od pieniędzy Gibały. Ale bez obaw, koło się zamyka, bo sam Gibała – ten drugi wielki „niezależny” – też od lat pozostaje krystalicznie zależny. Od pieniędzy swojego ojca, co czarno na białym wykazywały kolejne oficjalne dokumenty finansowe i oświadczenia. Cena politycznej prostytucji I oto mamy przed oczami ten żałosny obrazek: dwóch „niezależnych” panów kupuje sobie władzę w drugim co do wielkości mieście w Polsce – za całkowicie nieswoje pieniądze. Kurtyna opadła, rekwizyty spakowano, a aktorzy tego taniego teatrzyku stanęli wreszcie w pełnym słońcu. Hoffman sprzedał swoją polityczną twarz za garść obietnic, a Gibała udowodnił, że nie ma dla niego granic obciachu, gdy w grę wchodzi leczenie własnego ego po wyborczych porażce. ZOBACZ TAKŻE: Gdzie zniknęły mieszkania Gibały?! Zobacz, czego NIE CHCIAŁ pokazać kandydat na prezydenta

Głos na Gibałę to głos na PiS

21 września 2026 | 16:40

Czy stanowisko wiceprezydenta Krakowa dla członka PiS u prezydenta Łukasza Gibały byłoby sukcesem Prawa i Sprawiedliwości? Oczywiście – odpowiada w Radiu Kraków Michał Drewnicki. I choć zaprzecza poparciu dla Gibały w drugiej turze, wyniki sondażu nie pozostawiają wątpliwości – wyborcy PiS-u wybiorą nam Łukasza Gibałę na urząd prezydenta miasta. A, jak wszyscy wiemy, w życiu nie ma nic za darmo. Czy zastanawialiście się drodzy Państwo, czemu Łukasz Gibała ma w tej kampanii taki skromny program wyborczy? Do tej pory w każdych wyborach w jakich stratował, miał potężny program, nierzadko pisany przez „ekspertów”. Czasami podawał, że pracowali oni pocie czoła nawet przez cały rok, zanim wyartykułowali program Łukaszowi. Tym razem jest inaczej. Nie ma ekspertów, program komunikowany jest półgębkiem przez samego kandydata na Facebooku, a gdyby policzyć wszystkie jego punkty, wyjdzie ich kilkanaście, no może kilkadziesiąt. „To dlatego, że budżet miasta jest tak zadłużony, że nie stać nas na nowe inwestycje!” – zapewne odpowiedziałby Gibała. „To po co kandydujesz skoro nic nie można zrobić?” – zapewne zapytalibyśmy… Co w koszyczku ma PiS? Ale może prawda jest bardziej banalna, niż nam się wydaje. Może dlatego, żeby nie dało się powiedzieć, że za nic nie da się pogodzić programu Łukasza Gibały z programem wyborczym PiS? No bo co by było, gdyby Gibała napisał, że jest za miastem otwartym światopoglądowo, że udzieli patronatu i znów pójdzie w Marszu Równości pod tęczową flagą, a PiS napisze, że należy zakazać podobnych bezeceństw? Co by było, gdyby Łukasz Gibała napisał, że należy eliminować transport samochodowy i wszystkim wmawiać, że mają jeździć rowerami albo autobusami? A PiS, że tylko kolej i precz ze Strefą Czystego Transportu, bo każdy ma po to autko, by nim jeździć! No i jak pogodzić tak skrajne pomysły? Jak z takich dwóch koszyczków zrobić jeden? A tu proszę – nie ma programu? Nie ma konfliktu. Jaki kordon sanitarny? Wierzyć się nie chce, że dzieje się to kilka lat po tym, gdy Łukasz Gibała chciał otaczać w radzie miasta PiS kordonem sanitarnym. Tak, tak, miał taki pomysł, nawet publicznie dumnie podpisywał deklarację w tej sprawie. I próbował wymóc podpisanie tej samej deklaracji na prezydencie Jacku Majchrowskim. „My niżej podpisani deklarujemy, że żadne z nas w II turze wyborów nie poprze kandydatki PiS na Prezydenta Miasta Krakowa, Małgorzaty Wassermann. W VIII kadencji Rady Miasta Krakowa wykluczamy zawarcie koalicji z klubem radnych PiS” – głosiła deklaracja kordonu sanitarnego. źródło: Gazeta Krakowska Niepomni tej odrażającej inicjatywy, dziś wyborcy PiS deklarują, że w drugiej turze poprą Gibałę. I według badań zrobi to aż 64 proc. z nich! W takiej sytuacji to oni dadzą zwycięstwo Gibale. Czemu tak się stanie? Bo jest to zgodne z myślą wyrażoną przez Michała Drewnickiego, kandydata PiS w wyborach prezydenckich w Radiu Kraków: „Dla mnie najważniejsze jest to, by nie rządził wreszcie w Krakowie ten zmurszały układ, którego Koalicja Obywatelska jest głównym motorem napędowym.” Wprowadzić PiS na salony Głos na Gibałę to głos na PiS I na tym drodzy Państwo polega polityka w Krakowie. Cichy pakt o nieagresji Gibały i Drewnickiego obrodzić ma stanowiskiem dla neoliberała, kiedyś przewodniczącego Platformy Obywatelskiej w Krakowie, bliskiego współpracownika Janusza Palikota w przeszłości, a także być może stanowiskiem wiceprezydenta dla kogoś z PiS i mniej lub bardziej formalną koalicją z PiS w radzie miasta. Powiedzmy zatem sobie otwarcie: głos na Łukasza Gibałę, to głos wprowadzający PiS na salony w Krakowie.

Polityka piromana, czyli spalić i zatańczyć na zgliszczach. Brutalna prawda o planie Gibały

19 września 2026 | 13:28

Najpierw podpalić, zatańczyć na zgliszczach, a potem „jakoś to będzie” – tak w skrócie wygląda cała wizja Krakowa według Łukasza Gibały. Choć od początku akcji referendalnej minęły długie miesiące, a do otwarcia lokali wyborczych został zaledwie tydzień z okładem, kandydat wciąż nie pokazał swojego programu. Kraków stoi przed kluczowym wyborem, a jedynym konkretnym rekwizytem w rękach polityka chcącego rządzić miastem wciąż pozostaje pudełko zapałek. Kampania finiszuje, zegar tyka, do głosowania został tydzień. Wydawałoby się, że to ten moment, kiedy kandydaci rzucają na stół karty, prezentują wyliczone co do grosza projekty, ścierają się na wizje urbanistyczne, komunikacyjne i budżetowe. Tymczasem w sztabie Gibały słychać głównie głośne, wręcz metafizyczne echo. Program? A po co to komu?! Tydzień do wyborów, a wizji rozwoju miasta, spójnego planu czy choćby przemyślanego skryptu na to, jak Kraków ma wyglądać po otwarciu lokali wyborczych – brak. Odpowiedzią na pytanie „co dalej?” jest głęboka, bezdenna pustka. Na osiem dni przed wyborami Gibała NIE MA swojego programu wyborczego! Na jego stronie internetowej, czyli platformie służącej właśnie do prezentacji programu, mamy informację, że ten pojawi się… WKRÓTCE. Zatańczyć na zgliszczach To nie jest pierwszy raz, gdy Gibała nie ma wizji i pomysłu. Przypomnijmy sobie akcję referendalną. Gibała – jako główny sponsor i architekt całego przedsięwzięcia – szedł w zaparte z prostym przekazem: najpierw odwołajmy Aleksandra Miszalskiego, a potem jakoś to będzie. Filozofia polityczna godna piromana: najpierw podpalmy, zburzmy stary porządek, a potem zatańczymy na zgliszczach i pomyślimy, co zbudować z tego, co oszczędził ogień. Wtedy można było jeszcze, przymykając oko, zrzucić to na karby emocji referendalnej dynamiki. Akcja referendalna finansowana głównie przez Gibałe Ale od referendum minęło sporo czasu. Sam Gibała głośno narzekał, że termin wyborów wyznaczono zbyt późno, że Kraków traci cenny czas. Opowiadał o sztabach ekspertów, o intensywnych pracach w podzespołach, o pęczniejących teczkach z analizami. I co z tego wyszło? Nic. Wielkie zero. Okazało się, że ekspertyzy były tak tajne, że nie dowiedzieli się o nich nawet sami wyborcy. W planie Gibały nie ma drugiego rozdziału Mówimy tu o człowieku, który od niespełna dwóch dekad – z uporczywością godną lepszej sprawy – próbuje zostać prezydentem Krakowa. Dwie dekady w politycznym czyśćcu, ponad siedem tysięcy dni na przygotowanie choćby małego notesu z konkretnymi pomysłami! Tymczasem cała jego pozycja polityczna została zbudowana wyłącznie na twardej negacji, narzekaniu i wytykaniu błędów innym. Negacja to wygodna poduszka powietrzna – dopóki tylko krytykujesz, nie musisz niczego pompować własnym wysiłkiem. Gdy jednak przychodzi moment „sprawdzam”, gdy trzeba wyjść na środek sali, położyć na stole gotowy dokument i powiedzieć: „Oto mój Kraków, tak go wybuduję, tyle to potrwa i tak to sfinansuję” – lider krakowskiej opozycji stoi bezradny. Okazuje się, że po zburzeniu wszystkiego wokół, w planie Gibały nie ma drugiego rozdziału. Spalić, zatańczyć na zgliszczach – i to by było na tyle. Pytanie tylko, czy mieszkańcy Krakowa naprawdę chcą powierzyć klucze do miasta komuś, kogo jedynym pomysłem na zarządzanie jest kupno zapałek. ZOBACZ TAKŻE: „Kto raz zdradził, zawsze zdradzi”. Profesor ujawnia całą prawdę o kandydatce

„Kto raz zdradził, zawsze zdradzi”. Profesor ujawnia całą prawdę o kandydatce

18 września 2026 | 13:34

– Kto raz zdradził, zawsze zdradzi – tak Joanna Senyszyn mówi o kandydatce Lewicy na prezydenta Krakowa Darii Gosek-Popiołek. Czy to oznacza, że posłanka, podobnie jak trzy lata temu, poprze Łukasza Gibałę? – Nie potrafię na to teraz odpowiedzieć – powiedziała spłoszona Gosek-Popiołek przyparta do muru w debacie przez Monikę Piątkowską. A historia, jak wiemy, kołem się toczy. Cofnijmy się do grudnia 2023 roku. Premier jeszcze nie ogłosił daty wyborów samorządowych, jednak wiadomo, że muszą one odbyć się wiosną przyszłego roku. Wiadomo, że nie będzie startował Jacek Majchrowski. Wiadomo, że – jak zawsze – startować będzie Łukasz Gibała. No i nagle, jak filip z konopi, wyskoczyła Daria Gosek-Popiołek, która startowała w poprzednich wyborach prezydenckich i osiągnęła oszałamiający wynik 1,38 proc. głosów, i ogłosiła, że popiera Gibałę. Murem stanęła za nią partia Razem. Ta sama, z której Gosek wystąpiła, przeszła do Nowej Lewicy, skąd dziś kandyduje. Zaś dzisiaj kandydatką Razem jest była współpracowniczka obecnej posłanki – Aleksandra Owca, co nadaje dodatkowego smaczku walce tych gigantek. Wiem, to są trudne sprawy, ale czasem jest tak, że maleńki kamyczek może poruszyć lawinę. A o historii podziału kanap na coraz mniejsze może będziecie musieli czytać w podręcznikach historii, więc orientujcie się na bieżąco. Zbieżność poglądów Gosek-Popiołek tłumaczyła wtedy, że z Gibałą łączą ją wspólne wartości, podobne spojrzenie na Kraków i potrzeby jego mieszkańców i mieszkanek. Chociaż pochodzimy z różnych środowisk, to chcemy i umiemy współpracować. Oboje mamy za długą drogę i umieliśmy wyciągać wnioski z różnych, także trudnych, doświadczeń i politycznych prób. Wiemy też, że miasto powinno być tworzone dla wszystkich, niezależnie od płci, wieku, zasobności portfela czy stopnia sprawności Darii nie przeszkadzało wtedy, że neoliberał Gibała ma za sobą karierę w Platformie Obywatelskiej oraz późniejsze przejście do Ruchu Palikota. Gibała w Ruchu Palikota W tamtym momencie Gibale nie przeszkadzał również skrajnie lewicowy charakter partii Razem. Gibała wziął nawet na swoją listę wspomnianą Owcę i podkreślał: Jesteśmy otwarci na zgłoszenia różnych osób z bardzo różnych środowisk, również z partii Razem. Rozbieżność stanowisk Wkurzył się wtedy koalicjant partii Razem – Nowa Lewica. Łukasz Gibała to ten, który odejście z Platformy Obywatelskiej do Ruchu Palikota tłumaczył między innymi brakiem realizacji postulatu podatku liniowego i sprzeciwem wobec podwyżek dla służb mundurowych i nauczycieli. Wytknął mu to Tomasz Leśniak, obecny radny z Nowej Lewicy. „Idealny koalicjant dla Razem”, drwił Leśniak, przypominając, że „Gibała domagał się likwidacji płacy minimalnej, prywatyzacji wszystkich przedsiębiorstw państwowych (poza sektorami, w których musi istnieć monopol) i ograniczenie wydatków socjalnych”. Gibała, w przeciwieństwie do Leśniaka, widział więcej wspólnych punków łączących go, niż dzielących z partią Razem. Jako przykład podawał postulat zakazu sprzedaży mieszkań komunalnych, troska o tereny zielone i ich ochrona przed zabudową czy zwiększenie dotacji dla organizacji pozarządowych i reforma w dotowaniu miejskiej kultury. Nie rozumiem, czemu środowisko niosące na sztandarach hasło „Polska dla milionów, nie dla milionerów!” wspiera skrajnego neoliberała gospodarczego – pytał złośliwie Leśniak. Niepewność kandydatki Gosek-Popiołek w partii Razem wytrzymała tylko rok dłużej. W październiku 2024 roku odeszła, pozostając w klubie Lewicy w Sejmie. Ale nie tam została opuszczona, odrzucona albo zmarginalizowana. Można nawet powiedzieć, że jako jedna z najostrzejszych kredek w piórniku została dostrzeżona! I tak oto w 2026 roku krakowska Nowa Lewica, spadkobiercy Ignacego Daszyńskiego, Andrzeja Urbańczyka i Jerzego Hausnera, w przyspieszonych wyborach na prezydenta Krakowa wystawiła… Gosek-Popiołek, najlepszą swą córę, wybitną przedstawicielkę myśli lewicowej, wierną i lojalną działaczkę. Taki mem krążył w sieci przed poprzednim wyborami W ostatnich dniach doszło do słownego pojedynku Gosek-Popiołek z senatorką KO Moniką Piątkowską, również ubiegającą się o urząd prezydenta miasta. Podczas debaty kobiet w Klubie pod Jaszczurami (Owca, również kandydatka, nie przyszła) Piątkowska była bardzo zainteresowana czy Gosek, jeśli nie wejdzie do drugiej tury, to znów zawistuje i poprze Gibałę, jak to już zrobiła w 2023 roku. – Od tego czasu zmieniło się dużo – tłumaczyła się Gosek-Popiołek. Wtedy podejmowaliśmy decyzje na podstawie tego, co łączyło nasze programy, ale przez te dwa lata Łukasz Gibała zmienił swój program. Widzimy, że zbliża się do Konfederacji i co myśli o SCT. Dziś idzie drogą, na której ja nie chcę być, bo ja zostałam przy swoich wartościach, on jest dziś gdzie indziej. Piątkowska postanowiła przyprzeć do muru kandydatkę Lewicy i zapytała ją wprost czy wyklucza zatem udzielenie poparcia Gibale w II turze wyborów. Nie potrafię na to teraz odpowiedzieć – wybąkała Gosek-Popiołek. Diagnoza profesorska Czy Daria Gosek-Popiołek tak bardzo różni się od Gibały, że nie stanie dzień po ogłoszeniu wyników pierwszej tury wyborów i nie poprze Łukasza Gibały? Przyjrzyjmy się zatem charakterystyce naszej bohaterki, jaką przedstawiła prof. Joanna Senyszyn w Kanale Krakowskim: Gosek-Popiołek i jej ekipa (…) z lewicą nie mają nic wspólnego. Zależy im tylko na stołkach i kasie. No jakby żywcem o Łukaszu Gibale CAŁY WYWIAD: Senyszyn rozjeżdża Owcę i Gosek-Popiołek. „Nienawidzą ludzi” [ROZMOWA] Są tak niekreatywni, bez pomysłu na cokolwiek, że nawet nazwę dla swojej partii ukradli nieistniejącej już partii Ikonowicza. Nie wiemy czy Gibała ukradł cokolwiek, ale faktem jest, że w tych wyborach jest tak pewny wygranej, że nawet nie ogłasza jakiegoś specjalnie kreatywnego programu wyborczego. Bo po co? I tak zagłosują na niego… (…) brak prezydenckich kompetencji, których w dodatku nie zna, co pokazała wielokrotnie. Z sukcesów Łukasza Gibały wymienić można zarządzanie zadłużoną spółką, sprzedanie jej ojcu, tudzież czytanie interpelacji przygotowanych za pieniądze przez wyrobników pana radnego. Gosek-Popiołek to wprawdzie marnotrawna, ale nieodrodna córka partii Razem, która nienawidzi klasy średniej i w ogóle ludzi, którzy coś mają. No z kolei wiemy, że Łukasz Gibała uważa że za kasę można kupić wszystko i każdego. To dwie same strony tej samej monety. Ona wstydzi się czerwonej barwy lewicy i w kampanii, podobnie jak rok temu Biejat, prezentuje się w kolorze zielonym (…). Łukasz Gibała występował kiedyś pod tęczową flagą w marszu równości i myślę, że teraz też powinien wziąć tęczę na swe barwy. Był i w Platformie Obywatelskiej, i w Ruchu Palikota. Blisko przyjażnił się z Razem, teraz wróbelki ćwierkają że brata się w Konfederacją i PiS-em. Choć sam Gibała twierdzi, ze z Konfederacją mu nie po drodze, to Gosek-Popiołek akurat mówi, że właśnie zbliża się do tego towarzystwa. (…) choć akurat to może robić z uczciwości, by podkreślić, że jest zielona i w polityce, i w samorządzie. A tego to tłumaczyć nie trzeba. Wielkich sukcesów w polityce i w samorządzie Gibała nie odniósł. Ma tylko pieniądze. I w ogóle wszystko co ma, sam odziedziczył, a całą resztę osiągnął ciężką pracą własnych chłopów. A ponieważ – jak twierdzi profesor Senyszyn – „Kto raz zdradził, zawsze zdradzi”, to smutnej nauczki doznać może znów Nowa Lewica. Bo ona i może okazać się lojalna wobec koalicjanta z KO i poprzeć w drugiej turze Piątkowską, bo na takie rozwiązania wskazują sondaże. Ale ponieważ Gosek-Popiołek wciąż nie potrafi zdecydować i powiedzieć, czy poprze Gibałę, to Lewica może znów będzie musiała się odcinać od Gosek-Popiołek. Bo „historia jest mistrzynią życia”, „kołem się toczy”, a przed wszystkim „ten, kto nie pamięta przeszłości, będzie skazany na to, że ją przeżyje powtórnie”. Tak jak Daria Gosek-Popiołek. ZOBACZ TAKŻE: Za kulisami krakowskiej Lewicy aż wrze! „Mnie się to, przyznam szczerze, też nie podoba” [ROZMOWA]

Cichy pakt z Gibałą, czyli jak PiS oszukuje swoich wyborców w Krakowie

18 września 2026 | 08:05

Oficjalnie: ostra rywalizacja i bezkompromisowe wizje Krakowa. Nieoficjalnie: cichy pakt o nieagresji i chłodna kalkulacja zysków. Kraków stał się sceną politycznego handlu, w którym PiS świadomie odpuszcza wyścig o prezydencki fotel. Cel jest prosty – oddać miasto byłemu działaczowi ruchu Palikota i PO, w zamian zabezpieczając dla siebie kluczowe stołki w magistracie oraz budując rozpoznawalność Michała Drewnickiego przed najbliższymi wyborami parlamentarnymi. W polityce rzadko chodzi o romantyczne zrywy czy widowiskowe wojny na śmierć i życie. Częściej decyduje zimny, matematyczny rachunek i szukanie strefy komfortu. Gdy przyjrzymy się krakowskiej kampanii wyborczej bez ideologicznych emocji, wyłania się z niej układ, w którym partyjne szyldy są tylko tłem dla zupełnie innych stawek. System naczyń połączonych Rzeczywistość krakowskiej prawicy jest nieubłagana: lokalny aparat doskonale zdaje sobie sprawę z ograniczeń własnego sufitu wyborczego. Samodzielne sięgnięcie po władzę w mieście od lat pozostaje w sferze pobożnych życzeń. Zamiast jednak prowadzić wyniszczającą walkę, która mogłaby spalić mosty, znacznie bardziej opłaca się przyjąć postawę „konstruktywnej alternatywy”. Michał Drewnicki W tym scenariuszu kandydat PiS-u Michał Drewnicki nie musi wygrywać prezydentury – jego zadaniem jest zbudowanie silnej, rozpoznawalnej pozycji. Wyrazisty start w miejskim wyścigu to idealna podbudowa pod przyszłoroczne wybory parlamentarne. Mandat poselski daje realny wpływ i stabilność, jakiej lokalna polityka w opozycji nigdy nie zagwarantuje. Biznesowy pragmatyzm zamiast starcia idei Z drugiej strony mamy Łukasza Gibałę – polityka skrajnie pragmatycznego, który buduje swoją pozycję w kontrze do tzw. „establishmentu”. Łączy go z prawicą jedno: brak sentymentów do Koalicji Obywatelskiej. Z punktu widzenia krakowskiego PiS-u, potencjalne zaplecze w magistracie pod wodzą Gibały to najbardziej opłacalny scenariusz. Nie wymaga pełnej odpowiedzialności za miasto, a otwiera drzwi do stanowisk wiceprezydenckich, wpływu na miejskie spółki i realnego udziału w zarządzaniu krakowskim budżetem. Łukasz Gibała I tu docieramy do sedna, które najbardziej dotyka tradycyjny elektorat. Wyborca idący do urny wierzy w starcie wizji: z jednej strony przywiązanie do tradycyjnych wartości, z drugiej – biografia polityka kojarzonego w przeszłości z zupełnie innym biegunem ideologicznym. Tymczasem za kulisami polityczna pragmatyka zaciera te granice. Światopogląd i wartości stają się kwestią drugorzędną wobec pragmatycznego podziału stref wpływów. Cicha umowa na zapleczu To nie musi być formalny, podpisany na piśmie pakt. W polityce wystarczy przemilczenie odpowiednich tematów, łagodniejszy ton w debatach czy unikanie ataku na kluczowych odcinkach. Działa tu ciche porozumienie interesów: Dla Michała Drewnickiego to wielkomiejski prime time. Kampania prezydencka daje mu rozpoznawalność i pozycję, której nie przelicytuje żaden konkurent na liście do Sejmu. Porażka w Krakowie jest wliczona w koszty - celem jest ulica Wiejska. Dla krakowskiego PiS-u to przepustka do urzędowych gabinetów i miejskiej kasy. Zamiast wegetować w głębokiej opozycji, wolą poprzeć Gibałę i wynegocjować to, co realne: fotel wiceprezydenta, wpływy w spółkach i udział w krakowskim budżecie. Dla Łukasza Gibały to bezpieczne skrzydło. Działacz z pragmatycznym rodowodem z Ruchu Palikota i PO dostaje życzliwą neutralność ze strony prawicy, nie musząc przy tym składać żadnych ideologicznych deklaracji. I tak kółko się zamyka. Wyborca idzie do urny przekonany, że głosuje na obronę wartości, Kościoła i tradycji. Tymczasem w kuluarach trwają twarde negocjacje, ile i jakie gabinety przy Placu Wszystkich Świętych przypadną ludziom, którzy tradycyjne wartości traktują wyłącznie jako narzędzie do robienia lokalnej kariery. ZOBACZ TAKŻE: Kupowanie głosów to już za mało! Oto jak wygląda próba siłowego przejęcia władzy w Krakowie!

Strona 1 z 10

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10