Rozrzutny i niegospodarny Aleksander Miszalski zadłużał Kraków o mniej więcej 900 milionów złotych rocznie. Za te pieniądze przygotowywał metro, budował Centrum Muzyki, ratował Wesołą, pisał strategie i plan ogólny miasta. Można się z nim było nie zgadzać, można było mieć uwagi do stylu, ale teraz możemy porównywać.
Oszczędny Łukasz Gibała przedstawił pierwszy autorski budżet i zadłuża Kraków o - uwaga - około 927 mln zł.
Różnica polega na tym, że za te pieniądze rozwój miasta i kluczowe inwestycje praktycznie stają. Do tego dochodzą zwolnienia bez planu i chaos z organizacjami turystycznymi: najpierw ogłoszone wycofanie, a potem wycofanie się z wycofania.
Nie wystarczy "skończyć z rozrzutnością"
Warto przy tym pamiętać, że samo zadłużenie nie jest jeszcze miarą jakości zarządzania miastem. Liczy się przede wszystkim to, co mieszkańcy otrzymują w zamian. Czy powstają nowe drogi, szkoły, linie tramwajowe? Czy miasto przygotowuje się na wyzwania kolejnych dekad? Czy inwestuje w swoją przyszłość, czy jedynie finansuje bieżące funkcjonowanie? To właśnie na te pytania powinien odpowiadać każdy budżet, niezależnie od tego, kto zajmuje fotel prezydenta.
Jeszcze niedawno słyszeliśmy, że wystarczy skończyć z rozrzutnością, uporządkować miejskie finanse i zacząć racjonalnie gospodarować pieniędzmi. Teraz nadchodzi moment weryfikacji tych zapowiedzi. Bo jeśli oszczędności oznaczają ograniczenie inwestycji, a jednocześnie miasto nadal musi pożyczać setki milionów złotych, to trudno nie zapytać, gdzie właściwie podziały się obiecywane korzyści. Mieszkańcy mają prawo oczekiwać nie tylko diagnozy problemów odziedziczonych po poprzednikach, ale przede wszystkim konkretnych rozwiązań.
Dług ten sam, inwestycji mniej, pomysłu brak
Najłatwiej jest bowiem krytykować cudze wydatki. Znacznie trudniej samemu skonstruować budżet, który pogodzi finansową odpowiedzialność z ambicjami rozwijającej się metropolii.
Kraków nie może pozwolić sobie na wieloletni inwestycyjny zastój. Każdy rok opóźnienia strategicznych projektów oznacza przecież nie tylko stracony czas, ale często również wyższe koszty ich przyszłej realizacji. Dlatego prawdziwym sprawdzianem nowej administracji nie będą kolejne deklaracje o oszczędnościach, lecz konkretne efekty, które mieszkańcy zobaczą w swoim codziennym życiu.
Na dziś wygląda to tak: dług ten sam, inwestycji mniej, pomysłu brak.
Naprawdę nie zasłużyliśmy na taką „nową jakość rządzenia”.




















