Jest taka scena w filmie „Upadek”. Facet stoi w korku, upał, nic się nie rusza. W pewnym momencie po prostu wysiada z samochodu, zostawia wszystko i odchodzi. Bo coś w nim pęka. To oczywiście kino, przesada, metafora. Ale każdy, kto choć raz utknął w wielogodzinnym korku, wie, że ta granica frustracji naprawdę istnieje. I że w takich warunkach ludziom potrafią puścić nerwy szybciej, niż by chcieli przyznać.
Będziecie stać w jeszcze większych korkach niż zwykle. Tak, to możliwe. Nawet w Krakowie podczas majówki. Czwartek, 30 kwietnia, godzina 15:00. Moment, w którym pół miasta rusza na wyjazd, bo piątek już wolny. I dokładnie wtedy ktoś postanawia dorzucić do tego jeszcze jedną warstwę chaosu.
Protest hybrydowy – jednocześnie w dwóch miejscach:
- węzeł Opatkowice (okolice Mogilan i Myślenic),
- węzeł Łagiewniki (styk Krakowa, Świątnik Górnych, Wieliczki i Sieprawia).
To nie są przypadkowe punkty. To kluczowe wyloty z miasta na południe – dokładnie tam, gdzie i tak wszystko się korkuje, gdy zaczyna się majówkowy exodus. Wystarczy spowolnienie ruchu, chwilowa blokada, kilkadziesiąt osób na jezdni i cały układ siada. Korek nie kończy się na węźle. Cofka idzie kilometrami w głąb miasta.
Hasło protestu: NIE DLA S7. Mieszkańcy mówią o bezradności, o tym, że decyzje zapadają ponad ich głowami, że nikt ich nie słucha. I to jest realny problem, trudno go zbyć wzruszeniem ramion.
Tylko że sposób, który wybrano, uderza dokładnie w tych, którzy z tą decyzją nie mają nic wspólnego.
Bo po drugiej stronie są ludzie. Tysiące ludzi. Zamkniętych w samochodach, próbujących wydostać się z miasta albo po prostu przez nie przejechać. Bez wpływu na przebieg S7. Bez wpływu na protest. Za to z bardzo realnym wpływem korka na ich życie tu i teraz.
I wtedy zaczyna się coś, o czym nikt na transparentach nie pisze. Narastająca frustracja. Zmęczenie. Nerwy. Sytuacje, które robią się niebezpieczne, bo ktoś po dwóch godzinach stania przestaje myśleć racjonalnie.
Uważajcie na siebie. Naprawdę. Bo w takich warunkach niewiele trzeba, żeby emocje wystrzeliły.
Majówka w Krakowie od lat wygląda tak samo: wszyscy wyjeżdżają naraz i wszyscy stoją. W tym roku różnica jest taka, że ktoś świadomie dokłada do tego kolejną blokadę w najbardziej wrażliwych punktach.
I znowu: jedni powiedzą, że nie mają innego wyjścia. Drudzy też go nie mają. Tyle że jedni stoją z wyboru, a drudzy, bo ktoś im właśnie zamknął drogę.
Efekt? Miasto sparaliżowane, ludzie wściekli, problem nierozwiązany.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że Kraków sam sobie funduje ten spektakl absurdu, a potem jeszcze dorzuca do niego reżyserię konfliktu. Jedni blokują, drudzy trąbią, wszyscy stoją i nikt nie dojeżdża. Jeśli to ma być sposób na pokazanie bezradności, to działa perfekcyjnie: właśnie udowadniamy, że potrafimy sparaliżować wszystko, poza rozwiązaniem problemu.
ZOBACZ TAKŻE: Dziura jak krater i cierpliwość na granicy! Mieszkańcy alarmują: ta droga to koszmar
To już nie jest spór o drogę. To jest pokaz tego, jak łatwo w tym mieście zablokować wszystko i wszystkich. I jak szybko zwykli ludzie płacą za cudze decyzje i cudze protesty. Bo najkrótsza droga od „bezradności” do „wściekłości” prowadzi przez korek.
