Najpierw zabrali, teraz oddają i oczekują oklasków! O co naprawdę chodzi Lewicy?

Wyobraź sobie, że ktoś spuszcza ci powietrze w kołach roweru, a po dziesięciu minutach przychodzi z pompką, uśmiecha się szeroko i oczekuje dyplomu za uratowanie życia. Dokładnie taki scenariusz serwuje nam krakowska Nowa Lewica. Radni tejże składają projekt uchwały przywracający bilety 20- i 40-minutowe, przekonując, że dbają o wygodę i portfele pasażerów MPK. Sęk w tym, że problem, którą dziś radni Lewicy tak bohatersko rozwiązują, wywołali sami niespełna rok temu, głosując za pożegnaniem starych cenników.

Radna Małgorzata Potocka, przewodnicząca Klubu Radnych Nowej Lewicy, składa projekt uchwały. Postulat? Przywrócenie biletów 20- i 40-minutowych! Brzmi jak mądry, prospołeczny ruch, prawda? Wsłuchanie się w głos ludu, troska o portfele Krakowian i elastyczność w podróżowaniu.

Więcej czasu na przesiadki, wygodniejsze podróże i komunikacja miejska lepiej odpowiadająca potrzebom mieszkańców! Działamy dla Krakowa!

– głoszą dumne nagłówki i posty w mediach społecznościowych. 

Serce rośnie. Aż chce się skasować bilet i odjechać w stronę zachodzącego słońca.

Gdyby nie jeden, drobny, wręcz niezauważalny detal, o którym szanowni radni zapomnieli wspomnieć.

Oto bilety, o których powrót dzisiaj tak zacięcie walczy Lewica, zniknęły z krakowskich autobusów i tramwajów z powodu… głosów tych samych radnych Lewicy. Niecałe 10 miesięcy temu – tak, zaledwie dziesięć miesięcy! – to właśnie ich podniesione dłonie przesądziły o pożegnaniu dotychczasowej taryfy. Gdyby nie wsparcie radnych Lewicy, tamta uchwała po prostu by nie przeszła. Nowy cennik trafiłby do kosza, a krakowianie do dziś jeździliby na starych zasadach.

Wtedy jednak likwidacja popularnych czasówek była „konieczną optymalizacją” i „odpowiedzialnym budżetowaniem”. Dziś ich brak to rzekomo problem, który Lewica – niczym superbohater w czerwonym pelerynie – przybywa rozwiązać.

To nie jest zwykła polityczna niekonsekwencja. To jest zupełnie nowy poziom politycznego czaru: najpierw sami podstawiamy mieszkańcom nogę, a kiedy ci leżą na chodniku, podchodzimy z apteczką, podajemy rękę i oczekujemy oklasków za udzielenie pierwszej pomocy.

ZOBACZ TAKŻE: Kraków to za mało. „Gibała ma dużo większe ambicje”