Niech żyje KRÓL! Oto najlepszy kandydat na prezydenta Krakowa

Możecie sobie gratulować komu chcecie, ale prawdziwy zwycięzca krakowskiego referendum właśnie dopija szampana i uśmiecha się jak człowiek, który dowiódł, że cierpliwość połączona z grubym portfelem w końcu zwycięża. Mowa oczywiście o Łukaszu Gibale – wybitnym strategu naszych czasów, mecenasie demokracji bezpośredniej i człowieku, który udowodnił, że nawet najdroższa lekcja w końcu się zwraca.

Przez lata patrzyliśmy na to z lekkim niedowierzaniem. Trzy razy startował na prezydenta Krakowa. Za każdym razem efekt był mniej więcej taki sam – solidny wynik, szacunki, wywiady, memy i… nic. Prezydent zostawał prezydentem. Gibała zostawał prezydentem na niby.

Potem przyszła pierwsza próba odwołania prawdziwego prezydenta - Jacka Majchrowskiego. Też nie wyszło. Gibała wydał wówczas majątek, a Kraków powiedział mu grzecznie „jeszcze nie teraz, dzięki”.

I tu właśnie objawia się wielkość tego człowieka.

Bo zwykły śmiertelnik po takiej serii niepowodzeń sprzedałby mieszkanie, wyjechał na Bali i pisałby gorzkie wpisy o tym, jak system jest zepsuty. A Gibała? Gibała po prostu powiedział:

Dobra, jeszcze raz. Ale tym razem z większym rozmachem.

I wiecie co? Udało się.

Za drugim podejściem referendum przeszło. Gigantyczne pieniądze wydane na kampanie, billboardy, ulotki, spoty, analityków, doradców, sondaże i Bóg wie co jeszcze – wreszcie przyniosły efekt. Jak inwestycja w startup, który przez osiemnaście lat palił kasę, a w dziewiętnastym roku nagle wypalił.

I to jest piękne. To jest wręcz poetyckie.

To jest dowód na to, że w Polsce da się. Trzeba tylko mieć wystarczająco głębokie kieszenie i wystarczająco twardy tyłek, żeby siedzieć na tym krześle dłużej niż inni.

Gibała nie wygrał wyborów prezydenckich. Ale znalazł sposób, żeby i tak decydować o losie prezydenta. To poziom mistrzowski. To już nie jest polityka lokalna, to jest performance art z budżetem godnym wielkiej partii parlamentarnej.

Wszyscy ci, którzy przez lata śmiali się z jego uporu, mogą teraz klaskać. Bo to nie jest klęska. To jest zwycięstwo strategii „jeśli nie wejdę drzwiami, to wyważę je referendami”.

Gratuluję, Panie Łukaszu! Niech żyje Król!

Teraz, gdy referendum wreszcie poszło po jego myśli, stało się jasne, że Gibała nie jest już tylko konsekwentnym pretendentem. On jest po prostu najlepszym możliwym kandydatem na prezydenta Krakowa. Bo kto inny może pochwalić się takim życiorysem? Trzy kampanie prezydenckie, dwie referendalne, perdyliardy złotych wydanych z własnej(?) kieszeni – to nie jest polityk, to jest człowiek, który naprawdę chce tego miasta. Inni startują, bo mają ambicję czy tam wizję ozwoju miasta. Gibała startuje, bo ma misję i budżet, żeby ją zrealizować.

ZOBACZ TAKŻE: Chcieli odwołać samych siebie. Czy mają resztki honoru i teraz złożą mandaty?

Po tylu latach walki nikt nie zna Krakowa lepiej od niego. Wie, gdzie są słabe punkty systemu, gdzie leżą bolączki mieszkańców, a przede wszystkim – wie, jak ich zmobilizować. Kiedy inni kandydaci dopiero budują rozpoznawalność, Gibała ma już za sobą epicką sagę godną Netflixa. Jeśli ktoś zasłużył na to, żeby w końcu zasiąść w gabinecie na placu Wszystkich Świętych, to właśnie on. Bo w przeciwieństwie do reszty, on naprawdę zapłacił za ten fotel. I to słono.