„Grube misie” z Rybitw mogą zdecydować o wyniku wyborów. Kilku polityków już pogrążyli

Gdyby ściany krakowskich hal na Rybitwach potrafiły mówić, opowiedziałyby historię o politykach, którzy wchodzą tu jak do własnego ogrodu, a wychodzą z podkulonymi ogonami. Od nieudanej wizji „Nowego Miasta” Jerzego Muzyka po referendalną wpadkę Stanisława Mazura – Rybitwy stały się cmentarzyskiem wielkich ambicji. Teraz trwa trzecie podejście: kandydaci znów obiecują złote góry, desperacko szukając wsparcia u tych, których jeszcze przed chwilą próbowali spychać na margines miasta.

W krakowskiej polityce istnieją miejsca, w których ważą się losy wyborów, choć próżno szukać ich na turystycznych mapach miasta. Jednym z takich punktów zapalnych są Rybitwy z całym przemysłowym zagłębiem. To tu, między halami przemysłowymi a ciężarówkami wjeżdżającymi w głąb miasta i kraju, bije serce krakowskiego biznesu. I to serce, które obecnie bije w rytmie wyborczego niepokoju.

"Grube misie" i 30 tysięcy głosów

Mówimy o miejscu, gdzie w pocie czoła pracuje około 30 tysięcy ludzi. To potężna armia. Nie tylko pracowników, ale i przedsiębiorców, wśród których nie brakuje „grubych misiów” lokalnego biznesu. To ludzie, którzy budują realną wartość, płacą podatki i – co najważniejsze dla kandydatów na prezydenta – posiadają głos, który potrafi zarówno wynieść polityka na szczyty, jak i pogrzebać go w czeluściach politycznego niebytu.

Od kilku lat Rybitwy przypominają pole bitwy. Zaczęło się od wizjonerskich, lecz całkowicie oderwanych od realiów planów zastępców prezydenta Jacka Majchrowskiego: Elżbiety Koterby, a później Jerzego Muzyka. Ich wizja „Nowego Miasta” – szklanych wieżowców w miejscu, gdzie dziś tętni logistyka i produkcja – była w oczach przedsiębiorców wypowiedzeniem wojny. Polegli, bo zderzyli się z murem pragmatyzmu.

Lekcja, której nie wyciągnęli

Wydawałoby się, że lekcja jest jasna: nie wchodzi się z butami w miejsce, które żywi miasto, nie mając dla niego propozycji wartości. A jednak, historia lubi się powtarzać.

Niedawno podobny scenariusz spróbował przeforsować wiceprezydent Aleksandra Miszalskiego – Stanisław Mazur. I postanowił to zrobić tuż przed referendum. Jego manewr był podręcznikowym przykładem politycznego samobójstwa. Wzbudzenie irytacji w 30-tysięcznej grupie ludzi w tak newralgicznym momencie to wyczyn, który wymagałby nie lada „talentu” w dziedzinie tracenia sympatii wyborców.

Koterby, Muzyka, Majchrowskiego, Mazura i Miszalskiego już nie ma. Ale są inni, którzy chcą zająć ich miejsca.

Czas obietnic i szukania pieniędzy

Teraz jesteśmy w fazie, którą można nazwać „obchodami”. Kandydaci na prezydenta Krakowa pielgrzymują na Rybitwy jak do świątyni. Obiecują, zapewniają, słuchają. Albo przynajmniej udają, że słuchają.

Cel tych wizyt jest podwójny i brutalnie szczery. Z jednej strony mamy walkę o głosy, które w skali Krakowa mogą przeważyć szalę zwycięstwa. Z drugiej strony, Rybitwy to także potężne zaplecze finansowe.

Kampanie wyborcze są kosztowne, a w halach na Rybitwach kasa na plakaty, spoty i eventy jest czymś, co każdy kandydat chciałby mieć zabezpieczone. Do tego wystarczy wpłata na komitet danego "pielgrzyma".

Potencjał, którego nie da się ignorować

To, co dzieje się na Rybitwach, to doskonałe zwierciadło krakowskiej polityki: zderzenie marzeń urzędników o „wielkomiejskości” z twardą potrzebą stabilizacji tych, którzy na tę wielkomiejskość zarabiają.

Potencjał terenu jest ogromny. To miejsce, które może być silnikiem napędowym miasta albo jego najcięższą kulą u nogi, jeśli politycy nie nauczą się z tamtejszym biznesem rozmawiać jak z partnerem, a nie jak z przeszkodą.

Kandydaci, którzy dziś obiecują złote góry, powinni pamiętać o jednym: na Rybitwach ludzie znają wartość ciężko zarobionego pieniądza. I bardzo szybko wyczują, kto przyszedł tam z realną wizją, a kto tylko po to, by podpompować swój budżet wyborczy.

ZOBACZ TAKŻE: „Doktor” Drewnicki postawi diagnozę i uleczy Kraków. „Jest najlepszy” [WYWIAD]