Po dwóch kadencjach w Pałacu Prezydenckim miałby walczyć z Gibałą. Co za upadek

Krakowski PiS jest dziś w takim kryzysie, że jako kandydata na prezydenta miasta zaczyna wymieniać… byłego prezydenta Polski. Człowieka, który siedział przy jednym stole z najważniejszymi przywódcami świata, własna partia chce dziś wysłać do wojny o śmietniki, parkingi i połajanki z lokalnymi celebrytami polityki. Trudno o bardziej uwłaczający obraz politycznego upadku.

Już samo to, że w PiS-ie pojawia się dziś pomysł wystawienia Andrzeja Dudy na prezydenta Krakowa, jest dla byłego prezydenta Polski zwyczajnie hańbiące.

Mówimy przecież o człowieku, który przez dziesięć lat sprawował najwyższy urząd w państwie. O polityku, który reprezentował Polskę na całym świecie, uczestniczył w szczytach NATO, spotykał się z prezydentami USA, monarchami, premierami największych państw i funkcjonował na absolutnym szczycie politycznej hierarchii. Niezależnie od ocen jego prezydentury – był głową państwa. Dwukrotnie wybraną przez miliony Polaków.

I teraz ci sami ludzie, którzy jeszcze chwilę temu budowali wokół niego niemal pomnikową narrację, chcą go wysłać do walki o Kraków.

To brzmi jak polityczna degradacja.

Zwłaszcza, że sam Andrzej Duda kiedyś powiedział Jackowi Majchrowskiemu – gdy z nim przegrał wybory o fotel prezydenta – że "łatwiej jest zostać prezydentem Polski niż prezydentem Krakowa". Osiągnął wszystko, co w polskiej polityce osiągnąć można. Wyżej już się nie da.

Dlatego pomysł, by po dwóch kadencjach w Pałacu Prezydenckim wracał do lokalnej wojny o miasto, wygląda po prostu źle. I to nie dla Krakowa, tylko właśnie dla niego.

Bo co miałby dziś robić były prezydent Polski? Stać na konferencjach prasowych i przekrzykiwać się z miejskimi aktywistami? Toczyć codzienne połajanki o parkingi, ścieżki rowerowe i strefę płatnego parkowania? Obijać się politycznie z Gibałą, Owcą, Bocheńczakiem czy inną Gosek-Popiołek?

To byłby obraz człowieka, którego własne środowisko polityczne nie potrafi wypuścić z godnością.

W historii III RP nie było sytuacji, by były prezydent Polski schodził z najwyższego urzędu w państwie do samorządowej bijatyki. I trudno się dziwić. Prezydentura to zwieńczenie kariery politycznej, a nie przystanek przed kampanią o miejskie latarnie i korki na Alejach.

Najbardziej brutalne jest jednak to, co ten pomysł mówi o samym PiS-ie. Bo jeśli partia po latach rządzenia państwem nie ma w Krakowie nikogo poza byłym prezydentem RP, to znaczy, że jest w politycznej desperacji. Że nie wychowała nowych liderów. Że nie ma świeżych nazwisk. Że jedyne, co potrafi zrobić, to sięgnąć po człowieka, który już wszystko w polityce przeżył.

ZOBACZ TAKŻE: Kraków właśnie dostał NAJGŁUPSZY start kampanii wyborczej. „Wychodzę na pole”

I może właśnie to jest w tym wszystkim najbardziej brutalne: Andrzej Duda przez lata był dla PiS symbolem sukcesu, dumą obozu, „prezydentem wszystkich patriotów”. A dziś ci sami ludzie próbują zrobić z byłego prezydenta Polski politycznego desperata od gaszenia partyjnych pożarów w Krakowie. Człowieka po dwóch kadencjach w Pałacu Prezydenckim chce się wrzucić do lokalnego błota i kazać mu walczyć o każdy słupek poparcia z ludźmi, którzy nigdy nawet nie zbliżyli się do jego politycznej ligi. Tak nie traktuje się męża stanu. Tak traktuje się politycznego emeryta, którego partia nie potrafi już uszanować.