Rycerz na białym koniu czy żaba na talerzu? Wielka fuzja krakowskich szpitali

W krakowskiej służbie zdrowia ma dojść do ślubu stulecia: zadłużony po uszy Szpital Narutowicza ma zostać uratowany przez Szpital Wojskowy, który wjeżdża do gry na białym koniu z logo MON. Dyrekcja tej placówki właśnie pokazała krakowskim radnym slajdy bezlitośnie punktujące nędzę miejskiej placówki. Problem w tym, że w tym całym pokazie zabrakło jednego kluczowego wykresu: stanu konta samego „wybawcy”. Czy krakowianie naprawdę witają rycerza w lśniącej zbroi, czy raczej szykują się do przełknięcia gigantycznej, kosztownej żaby?

Kiedy nad Szpitalem Miejskim im. Gabriela Narutowicza zaczęły gęstnieć czarne chmury, a widmo milionowego długu zaczęło zaglądać w oczy pacjentom i personelowi, z odsieczą ruszyło Ministerstwo Obrony Narodowej. Scenariusz niemal filmowy: oto na horyzoncie pojawia się Wojskowy Szpital Kliniczny. Przyjeżdża na białym koniu, w lśniącej zbroi, i rzuca hasło: „Ratujemy miejską placówkę!”. Publiczność bije brawo, urzędnicy oddychają z ulgą.

Rzeź na slajdach, czyli jak umiera „Narutowicz”

We wtorek podczas posiedzenia komisji zdrowia dyrektor przedstawił prezentację, która miała ostatecznie zamknąć dyskusję i przygotować nas na ten medyczny mariaż. Trzeba przyznać, że slajdy były bezlitosne. Słabości Szpitala Narutowicza zostały wypunktowane z chirurgiczną precyzją: finansowa zapaść i brak perspektyw na samodzielne wygrzebanie się z gigantycznego dołka.

Liczby krzyczały z ekranu, pokazując stan pacjenta (czyt. szpitala miejskiego) jako skrajnie krytyczny. Prezentacja była tak przekonująca, że chyba każdy na sali poczuł głęboką wdzięczność do wojskowego wybawcy.

Tajemnica wojskowa: Co ukrywa wielki wybawca?

Ale w tym całym fuzyjnym entuzjazmie, gdzieś pomiędzy jednym a drugim efektownym wykresem, umknął nam jeden mały, wręcz mikroskopijny szczegół.

Mianowicie: ile długu ma sam Szpital Wojskowy?

To doprawdy fascynujące. O słabościach „Narutowicza” wiemy już wszystko – znamy każdą przeterminowaną fakturę i wiemy, ile kosztuje praczka. Tymczasem stan finansów wojskowego „wybawcy” pozostaje owiany nimbem tajemnicy państwowej.

Czy to nie urocze? Zamiast transparentnego bilansu zysków i strat dwóch podmiotów, otrzymujemy narrację o potężnym MON-ie, który sypnie groszem, bo przecież wojsko zawsze ma pieniądze.

Matematyczny cud: Dwa minusy mają dać plus?

A co, jeśli rzeczywistość jest znacznie bardziej prozaiczna? Co, jeśli zamiast brawurowej akcji ratunkowej mamy do czynienia z klasycznym scenariuszem, w którym jeden zadłużony szpital próbuje połknąć drugi zadłużony szpital, licząc na to, że dwa minusy w jakiś magiczny sposób dadzą plus? W polskim systemie ochrony zdrowia, gdzie pod kreską jest niemal każdy, takie „cuda nad księgami” nie byłyby przecież nowością.

Wszyscy chcemy wierzyć w bajki. Chcemy wierzyć, że Szpital Wojskowy to bezinteresowny rycerz, który weźmie na swoje barki miejską biedę, zmodernizuje oddziały i zapewni krakowianom opiekę na najwyższym poziomie. Jednak dopóki dyrekcja nie pokaże pełnych danych finansowych obu stron, mamy pełne prawo zachować zdroworozsądkowy sceptycyzm.

Menu na koszt pacjenta. Czas przełknąć tę żabę

Bo na razie, patrząc na tę całą fuzję, trudno oprzeć się wrażeniu, że zamiast pięknego księcia z bajki, na stole ląduje potrawa zgoła odmienna. I zamiast podziwiać rycerza na białym koniu, mieszkańcy Krakowa mogą wkrótce stanąć przed koniecznością przełknięcia bardzo dużej, wyjątkowo gorzkiej i – co gorsza – niezwykle kosztownej żaby.

Slajdy o Narutowiczu były świetne. A teraz poprosimy o drugą część prezentacji. Czas pokazać „kieszenie” Szpitala Wojskowego.

ZOBACZ TAKŻE: Czy wojsko przejmie miejski szpital i cenne nieruchomości w centrum Krakowa?!