Gibała sam się zgruzował. Ile jeszcze można sprzedawać tę samą bajkę o „betonozie”?

Łukasz Gibała od lat sprzedaje krakowianom prostą historię: źli deweloperzy, bezradne miasto i on – jedyny, który mówi prawdę. Szkoda tylko, że ta opowieść ma coraz mniej wspólnego z rzeczywistością.

To nie „betonoza” jest największym problemem Krakowa. Jest nim polityk, który od lat opowiada tę samą historię, ignorując fakty, które do niej nie pasują.

W debacie o Krakowie Gibała od lat konsekwentnie gra jedną, dobrze znaną rolę: strażnika „moralnej czystości” miasta, który z równą łatwością wskazuje winnych, co pomija niewygodne fakty. I właśnie tu zaczyna się problem z jego przekazem. Bo im głośniej mówi o „betonozie” i „deweloperskim eldorado”, tym trudniej nie zauważyć sprzeczności w jego narracji.

Kiedy prezydenturę sprawował Jacek Majchrowski, Gibała stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych krytyków polityki przestrzennej miasta. Wymyślone przez dobrze opłacanych pijarowców hasło „betonoza” weszło do obiegu publicznego i dobrze oddawało społeczne emocje wobec intensywnej zabudowy. Wtedy przekaz był prosty: deweloperzy mają w Krakowie zbyt łatwo, a miasto nie potrafi ich kontrolować. Z drugiej strony ówczesne władze – niezależnie od oceny ich decyzji – wskazywały na twarde ramy prawa: jeśli inwestycja spełnia warunki planistyczne i prawne, odmowa pozwolenia może skończyć się kosztownymi odszkodowaniami, które gmina musiałaby płacić inwestorom.

Zmiana władzy i pojawienie się Aleksandra Miszalskiego nie przyniosły zmiany w retoryce Gibały. Przeciwnie – ton stał się jeszcze bardziej alarmistyczny. Znów słyszymy o „deweloperskim eldorado”, o rzekomej bezradności miasta i o systemie, który ma sprzyjać inwestorom kosztem mieszkańców. Problem w tym, że sedno mechanizmu decyzyjnego w urbanistyce nie zmieniło się wraz z personalną zmianą na stanowisku prezydenta. Prawo nadal działa tak samo: jeśli inwestor spełnia wymagania wynikające z przepisów, administracja nie ma swobody uznaniowej, by po prostu powiedzieć „nie, bo nie”.

I tu właśnie pojawia się zarzut, który wobec Gibały powraca regularnie: że jego diagnozy są bardziej politycznym sloganem niż spójną analizą systemu. Bo jeśli problemem jest „eldorado deweloperów”, to nie da się go redukować wyłącznie do nazwisk prezydentów miasta. Jest to efekt konstrukcji prawa planistycznego w Polsce i ograniczonej swobody gmin w odmawianiu inwestycji spełniających warunki formalne.

Do tego dochodzi jeszcze jeden wątek: powiązania rodzinne Gibałów z branżą deweloperską. Z jednej strony Gibała krytykuje betonoze, z drugiej zaś jego rodzina sama te betonowe kloce stawia. I nie, nie sugerujemy tu, że deweloperzy to zło. Piszemy wprost, że ktoś mieszkania budować musi, a Gibała [Łukasz] to hipokryta.

W efekcie mamy obraz polityka, który z jednej strony buduje swoją rozpoznawalność na ostrej krytyce rynku deweloperskiego, a z drugiej funkcjonuje w rzeczywistości prawno-gospodarczej, której podstawowe zasady pozostają niezmienne niezależnie od tego, kto rządzi miastem. I to napięcie między politycznym przekazem a systemową rzeczywistością jest w tej historii najważniejsze.

Bo można oczywiście powtarzać, że Kraków jest „zalewany betonem”. Można też domagać się bardziej rygorystycznej polityki przestrzennej. Ale trudniej jest jednocześnie konsekwentnie pomijać fakt, że w ramach obowiązującego prawa administracja nie działa jak filtr ideologiczny, tylko jak organ stosujący przepisy.

I właśnie na tym rozjeździe między politycznym przekazem a prawną rzeczywistością buduje się największa słabość tej narracji – niezależnie od tego, kto ją wygłasza i jak głośno.

ZOBACZ TAKŻE: Zestawienie wyjazdów. Krakowianie bezwzględni dla manipulacji Gibały

Gdyby to Gibała został prezydentem, pewne jest jedno: albo – jak jego poprzednicy – będzie wydawał pozwolenia na budowę zgodnie z obowiązującym prawem, albo narazi miasto na wielomilionowe odszkodowania. Trzeciej drogi po prostu nie ma. Jeśli twierdzi inaczej, to albo nie rozumie podstawowych mechanizmów, którymi rządzi się administracja, albo bezczelnie Was okłamuje, robiąc z Was cymbałów. Sami oceńcie co gorsze.